İnsan bazen kendini en iyi bir başka insanda değil, bir çiçekte tanır. Sessizce büyüyen, konuşmadan anlatan, varlığıyla hissettiren çiçekler… Belki de bu yüzden bir saksının başında durup uzun uzun bakarız onlara; çünkü orada bize ait bir hâl vardır.

Her çiçek farklıdır. Aynı toprakta, aynı güneş altında yetişseler bile renkleri, kokuları, dayanıklılıkları birbirine benzemez. İnsanlar da böyledir. Aynı şehirde büyüyen, benzer hayatlar süren insanlar bile hayata bambaşka pencerelerden bakar. Kimi kalabalıkta açar, kimi sessizlikte. Kimi ilgiyle güçlenir, kimi kendi hâline bırakıldığında.

Çiçekler aceleye gelmez. Onların bir büyüme süreci, bir sabrı vardır. Tohumdan filize, filizden tomurcuğa uzanan yol zaman........

© Yeni Birlik