İçimdeki ışığı ararken |
Bazı günler vardır; hayat sanki bütün ağırlığını omuzlarımıza bırakmış gibi gelir. Sabah uyandığımız anda içimizde bir sıkıntı olur, nedenini tam koyamasak da kalbimiz daralır. Gün daha başlamadan yorulmuş hissederiz. Her şey üst üste geliyormuş, ne yapsak düzelmeyecekmiş gibi düşünürüz.
İşler yolunda gitmez, maddi sıkıntılar kapımızı çalar, beklemediğimiz haberler alırız ya da en sevdiklerimizin bir derdi bizi bizden alır. O anlarda dünya küçülür, umutlarımız daralır ve içimizde büyüyen o sessiz hüzün bütün benliğimizi sarar.
Bazen öyle anlar olur ki nefes almak bile zorlaşır. Sanki göğsümüzde görünmez bir yük vardır. İçimizdeki sıkıntı kelimelere dökülemez. Konuşmak isteriz ama anlatamayız. Anlatmaya çalışsak bile kimsenin bizi gerçekten anlamadığını düşünürüz.
Kalabalıkların içinde yalnız hissederiz kendimizi. İnsanların arasında yürürken bile sanki görünmez olmuşuz gibi gelir. Sesimizi duyan yoktur, derdimizi fark eden yoktur.
Geleceği düşündükçe korku büyür. “Ya hiç........