Anadolu’yu “Cebel-i Cûdi” olarak vasıflayan Bediüzzaman’ın eserlerini okuyanlarda da ihtizazlar oluyordu. Bazen, her tarafı, sisler veya zelzeleden çıkan gubar kaplarken, istikamet derdindeki Kur’ân hadimleri, “Zübeyrî çizgi”yi bir parola olarak kullanmışlardı.

Bu çizginin, Risale-i Nur talebeliğinden farklı olmadığını, Zübeyrî kelimesiyle –hâşâ– Bediüzzaman’ın talebeleri arasında bir ayrımın yapılmadığını ve kastedilen mananın; Said Nursî’nin 1916’da, ilk eseriyle girdiği mücahedesini 23 Mart 1960 baharına ulaştırdığı çizgiden başka bir şey olmadığını yazılarıyla ifadeye çalışan Nur Talebelerine rağmen, bazıları ısrarla farklılık yaftası devşirmeye çalıştılar. 

Zübeyir Gündüzalp’in hayatını, çok yerlerden okuyabiliriz. Nurları tanımasını müteakiben Üstad’ın hizmetinde bulunduğu zamanlarında yazdıklarını; Külliyat’tan ve diğer kaynaklardan okuyabiliyoruz. Onunla görüşmüş insanların hatıralarından hareketle kitaplar yazan kardeşlerimizin araştırmalarından da Zübeyir Ağabey hakkında bilgi sahibi olabiliyoruz… Zübeyrî çizginin mahiyetini anlamak için bütün bunlar yeterli mi, dersiniz… 

“Zübeyrî çizgi”den maksat, Bediüzzaman’ın, Âhirzaman’ın imansız ve emansız dinsizliğine karşı Kur’ân’dan te’sis ettirdiği iman davasının; usulleri ve prensiplerinin bütünü ise, elbette yeterli sayılmaz. Ömürlerinin ekser günlerinde Risale-i Nur’lardan yirmi sayfa okuyarak külliyatın dünyasını keşfetmeden, Âhirzaman dinsizlerinin her gün yeniden düzenledikleri tuzaklarından haberdar olmadan, düşmanın cemaat içerisindeki tahribatlarının farkına varmadan, kötülük ve cinayetlerini zahirî bir-iki güzel tablonun arkasında gizleyebilen derin şerirlerin mahiyetlerini öğrenmeye çalışmadan, Said Nursî’nin yanındaki Zübeyir’i tanımak mümkün olamayacağı gibi, Zübeyrî çizginin mahiyetini öğrenmek de kolay değildir.

“Zübeyrî çizgi” denildiğinde, Bediüzzaman’a; dinsizliğe karşı yardıma koşmuş fert, hareket ve gayretler kastedilir. Buradaki hizmetlerin çeşitliliği, zamanlar, koşuşturmuş insanlar, coğrafyalar, enfüsten âfâka........

© Yeni Asya