Ferdî kimlikler, sosyal kimlikler, dinî kimlikler ve millî kimlikler… İnsan, gözünü açtığında ve çevreyi tanımaya başladığında inkişaf edecek duygularla mütenasip gelişir, şeair… Kim bilir, belki annelerin tesbihleriyle ve tekbirleriyle başlamıştır, gelişmesi… Belki de insanın kulağına okunan ilk ezanla… Veya beşiğinde seyrederken annesini, namazdaki başörtüsü, okuduğu dualar ve ninni niyetiyle söylediği nağmeli zikir-tekbirler ve Kur’ân tilâvetleri…

Birer ruh mimarı olarak bebeklerinin mana dünyalarını inşa eden annelerin yavrularına söyledikleri ve görmelerini sağladıkları unsurların içinde, onlara hayatları boyunca kimlik olacak unsurlara da “şeair” diyebiliriz. Meşhur sanatçıların, bilge insanların, edebiyatçıların veya mücedditlerin hatıralarında, annelerin onlara yönelik kimlik inşaları mutlaka yansıma bulur. Şeairin, sair geleneklerden ve sosyal hayatın diğer unsurlarından farkı, elbette kalın çizgisiyle kalıcılığıdır. Bir ezan, bir Fatiha, annenin beyaz yaşmağı veya dinî bir neşide…

Şeairler içinde, edebiyatımıza veya çocukluk hatıralarımıza en fazla akseden unsurların Ramazan-ı Şeriflerdeki zamanlarımıza ait olduğunu; nefislerimizde yaşadığımız kadar, edebî eserlerden de okumuşuzdur. Mütemadi yaşadığımız hayatın, aniden farklı güzelliklerle değişmesi ve ortaya çıkan yeni sahneler bütün çocukları heyecanlandırır. Duyguların tüm boyutlarıyla külliyet kazandığı o zamanları, eğitimcilerimiz taş işlemeciliğine benzetiyorlar. İnsanların, ikinci çocukluklarının sonuna kadar unutamayacağı nakışlardır, bunlar…

Sessiz gecelerin, aile fertleriyle ışıltılı ve muhabbetli atmosferleri… Veya akşama yakın; bütün ailenin sofranın etrafında sevinç ve şevk ile ezanı beklemeleri... Sonra; evlerde veya medreselerde topluca kılınan teravihler, salât ü selamlar, tesbihat ve kıraatler… Teravih aralarındaki salât-ı ümmiyelerin Itrî’nin bestesiyle........

© Yeni Asya