Bir tarafı şahadet bir tarafı sonsuz gaybi âleme uzanan, sayısız unsurların bileşkesi, kaderin ağ merkezi; insan. Buz dağının görünen yüzüdür, bilindikleri. Büyük oranda görünmeyeniyle göçüp gidiyor insan.

İnsan, “Neden var edildim?” sorusunu sorar kendine, cevap arar durur hayatı boyunca. Kendi anlamını öğrenmek istemesi normal değil mi insanın? Hayat denen şey, cevap bulan soruları kadardır insanın. Yaşadıkça, sorular da artar gider. İnsan, kendini de, bir başkasını tam olarak tanımadan terk eder dünyayı. Tam ve büyük tanışma diğer âlemde sanki.

Ne çok zıtlıklar içinde yaşanır hayat. Bazen gülerken ağlar, bazen ağlarken güler insan. İlginçtir bütün zıtlar uyumlu bir bütüne hizmet eder. Akıl yoluyla oluşan malumat, kalp yoluyla gelen duygularla buluşur bir şuur merkezinde ve araya nefis de dahil olarak davranış davranış, kan ve fışkı ortasında yaratılan süt gibi........

© Yeni Asya