Bunlardan biri de, daha vilâyet olmamışken, Siirt’e bağlı, Batman kazasındaki Hacı Mirza Demir Ağabey’di.

Henüz vicâhen tanışmamış, yüz yüze görüşmemiz olmamıştı, ama tâkib ediyordum. Bazen, Hilmi Doğan Ağabey’den, bazen Fikri Nayır’dan ve diğer Batmanlı arkadaşlardan onun vasıflarını, hizmetlerini dinliyorduk.

Yine o senelerde, üniversitede okurken, sınıf arkadaşım, dindar bir Batmanlı ile tanışmıştım. Kendisinin, Hacı Mirza Ağabeyin yeğeni ile evli olduğunu söylemişti. O zaman biraz daha yakınlaşmıştık. Batman denilince bizim aklımıza, ilk Nur talebelerinden birisi olarak Hacı Mirza Ağabey geliyordu.

Onunla seneler sonra, Bursa’ya oğullarının yanına gelince vicâhen tanıştık, kaynaştık. Sanki “kırk senelik dost” gibi oluvermiştik. Zaten bu Nur talebelerinin vasfıydı. Birbirini daha önce pek tanımayan insanlar, hemen muhabbetî hâllere girer ve kaynaşırlardı.

Onu, eskiden tanıyan arkadaşlarla, zaman zaman ziyaretine giderdik. Beni bir başka severdi. Bayramlarda veya başka zamanlarda görüşür, konuşur ziyaret ederdik. Onun o güzel şiveli sesiyle bana; “Osman Kardeş, Osman’cığım” diye hitab edişi, kulaklarımdan hiç gitmez. Ben aradığım zaman çok memnun olur, şevklenirdi. Hep bir baba şefkatiyle muamele ederdi. “Gözlerinden öperim Osman’cığım. Gelin hanım ve çocuklara da selâm söyle” derdi.

Arkadaşlarımızla ziyâret ettiğimizde; “Ben Yeni Asya’cı kardeşlerimi çok seviyorum. Allah; ittihaddan, ittifaktan, uhuvvetten, muhabbetten ayırmasın” derdi. “Onun mesleği ne idi?” diye soracak olursanız,........

© Yeni Asya