Bunların varlığı ayakta durmasına yardımcı olur insanın. 

Bunların varlığıyla, desteğiyle aşmaya çalışır önüne çıkan tüm zorlukları. 

Öyle ki, onların varlıkları bir dua bir âb-ı hayat suyu gibidir. 

Bazen öyle anlar olur ki, o dua, seni karanlıklardan, okyanusların derinliklerinde boğulmaktan kurtaran bir deniz feneri oluverir. 

Zaman ilerleyip de, bu dua zincirinin halkasından eksilenler oldukça, o duanın eksikliğini hayatının her alanında hissedersin. 

Ben o hisleri, bir zamanlar, babamın ve annemin vefâtlarıyla yakından tattım. 

 Şimdi aynı hissi, beni, âdeta manevî evladı olarak gören, benim her derdimde maddî ve manevî yanımda duran, benim de kendilerini manevî bir baba olarak gördüğüm muhterem ağabeyim, aziz dava yoldaşım Hasan Şen'i ebedî âleme uğurlamanın hüznünü yaşarken, yeniden hissettim... 

Gidişinin verdiği elem ve ızdırapla, ruhumda bir yara, gönlümde hasret acısıyla kalakalmışken, imdadıma yetişen şu kelimeler benim tek teselli kaynağım oldu;

Mevt idam değil, hiçlik değil, fena değil, inkıraz değil, sönmek değil, firak-ı ebedî değil, adem değil, tesadüf değil, fâilsiz bir in'idam değil. 

Belki bir Fâil-i Hakîm-i Rahîm tarafından bir terhistir, bir tebdil-i mekândır. 

Saadet-i Ebediye tarafına, vatan-ı aslîlerine bir sevkiyattır. 

Yüzde doksan dokuz ahbabın mecmaı olan âlem-i berzaha bir visal kapısıdır." 

(Mektubat, Yirminci Mektup, 

Birinci Makam, Yedinci Kelime)

İşte bu müjde ile başımı kaldırıp, pencereden dışarı baktığımda, sağanak sağanak yağan nisan yağmurunun tatlı sesi sardı kararan ufkumu. 

Hasan abi, baharın müjdecisi olan nisan........

© Yeni Asya