Öyle hissettiğim bir zamanlardan biriydi. Regaib Gecesinden sonraki gün işe gittim ve işle ilgili bir meselenin çözümsüz kaldığını hissettim. “İşlerinde onlarla istişare et!” (Âl-i İmrân: 159.) emrine uyup bir hocamla istişare etmeye karar verdim. O istişare vesilesiyle sanki sırtımdan bir yük kalktı. İş çözüldü gibi hissettim. Kolaylıklar göründü. Aslında o istişare bir kapının açılmasına vesileydi: Rahmet kapısı. Orada o işi çözen, Allah ondan razı olsun elbette ki vesile olmuştur ancak hocamdan ziyade, Cenab-ı Hakk’ın emri olan istişareyi yapmaktı. Bununla ilgili olarak 23. Söz olan dua bahsinde geçen şu parçayı okuyalım:

“Meselâ, esbâba [sebeplere] teşebbüs, bir dua-yı fiilîdir. Esbâbın içtimâı [toplanması], müsebbebi [neticeyi] icad etmek........

© Yeni Asya