İlimde, eğitimde, ahlâkta, mimarîde, edebiyatta, musikide, ticarette öncülük eden İslâm dini bugün yeni bir medeniyete ilham kaynağı olamaz mı? 

Bugün Müslümanlar bir medeniyet tasavvurundan uzak görünüyor sanki. “Sâni” (Sanatkârane yaratan, Allah) ismi,  özellikle “Sânî-i Hakîm”, “Sâni-i Zülcelâl” gibi terkibî kullanımlarıyla Risale-i Nur Külliyatı’nda çok sık geçiyor. Peki, Müslümanların özelde risale okuyanların gündeminde sanat ne kadar yer tutuyor? Güzel sanatlarla aramız nasıl? 

İnançlar ruhuna uygun yaşanmadıkça, kanunlar ruhuna uygun uygulanmadıkça, en şifalı ilaçlar reçeteye göre kullanılmadıkça tesirli olması mümkün değildir.

Bediüzzaman Müslümanların geri kalmasından “ciğeri yanmış gibi feryad u figan ederek” der ki:

“İslâmiyetin mağz ve lübbünü [özünü ve hakikatlerini] terkederek kışrına ve zahirine [kabuk ve dış görünüşe] vakf-ı nazar ettik ve aldandık.

Ve sû’-i fehm ve sû’-i edeb [yanlış anlama ve edepsizlikle] ile İslâmiyetin hakkını ve müstehak olduğu hürmeti îfa edemedik. Zira biz [...] kıymetini takdir edemedik. O da ceza olarak bizi dünyada te’dib için zillet ve sefalet içinde bıraktı. Bizi kurtaracak yine onun merhametidir.” (Muhakemat, s. 9.)

Bediüzzaman’ın feryadının sebebi İslâm’ı yanlış anlayarak (ilmî yönü) ve edepte kusur ederek (amelî yönü) hakkını ve lâyık olduğu hürmeti îfa etmeyişimizdir.

Özünü kavramadan şekilcilikle, dinî değerleri istismar ederek “doğru İslâmiyeti ve İslâmiyete layık doğruluğu” yaşamak mümkün değildir.

Medeniyet insanların ya tamamına (küll) saadet veya en azından çoğunluğa (ekseriyete) mutluluk ve kurtuluş temin etmelidir. Ekseriyeti fakirlik ve zulme mahkum edip, sadece azınlığı mutlu etmek değildir.

Medeniyetler toplumların çoğunluğu tarafından oluşturulmaz, bir günde kurulmaz, bir süreç........

© Yeni Asya