4 büyük halife: Hz. Ebûbekir, Hz. Ömer, Hz. Osman, Hz. Ali (ra).

4 büyük imam ve 4 hak mezhep: Şâfiî, Hambeli, Malikî, Hanefî.

4 hak kitap: Kur’ân, İncil, Tevrat, Zebur.

4 mevsim: Bahar, yaz, güz, kış.

4 büyük kıta: Asya, Avrupa, Afrika, Amerika.

Şâfiî mezhebinin kurucusu İmam-ı Şâfiî, 767 senesinde Filistin'in Gazze şehrinde doğdu. Bu tarih, tam tamına İmam-ı A’zam Ebu Hanîfe’nin vefat ettiği senedir. Bunda da harikulâde bir tevâfuk eseri var ki, âdeta, büyük kutuplardan biri dünyaya vedâ ederken, bir başka kutup dünyayı şereflendirmiş oluyor.

Bu büyük zâtlar, aynı zamanda vazifeli şahsiyetler olduğu için tavizsiz yaşarlar. Kimseye yaranmaya çalışmazlar. İlmin izzetini hiçbir şeye âlet etmezler, fedâ etmezler. Bu sebeple, çok ağır bedeller ödemekten kurtulamazlar. 

Nitekim, aynen İmam-ı A’zam Ebu Hanîfe’nin idareciler tarafından maruz kaldığı sıkıntıların bir benzerini İmam-ı Şâfiî de yaşamıştır. Meselâ, onun hakkında kudretli Abbasî Sultanı Harun Reşid’e ihbarlar gitmiş ki, “Senin hakkında bir muhalefet, bir isyan hareketini örgütlüyor” diye, ağır şekilde cezalandırılması istenmiş. Tabiî, idamla yargılanan İmam-ı Şâfiî, idam edilmekten kıl payı kurtuluyor. Lâkin, yine de serbest bırakılmayıp Bağdat’tan Mekke’ye bir nevi sürgün olarak gönderiliyor.

İmam Şâfiî, Mekke’de kaldığı süre içinde iki defa Bağdat’ı ziyaret etti. Her kaldığı yerde, elinden geldiğince iki hizmeti birden ifâ etmeye çalıştı: Talebe........

© Yeni Asya