Ekonomik sıkıntıları azaltmak, adaleti güçlendirmek, kaliteli eğitim sağlamak, asayişi temin etmek, gençlere umut vermek ve ülkeyi dünyada itibarlı bir konuma taşımak bunların başında gelir. Siyasî partiler de bu hedeflere ulaşmak için farklı projeler ortaya koyarlar. Seçmenin tercih yapacağı alan da esasen burasıdır.

Bunun yanında dinî ve millî değerler de zaman zaman siyasetin en güçlü propaganda araçlarından biri hâline getirilmektedir. Bazıları dine daha fazla sahip çıkacağını, bazıları ise dinin “kamusal alandaki” etkisinin azaltılması gerektiğini savunur. Aynı şekilde milliyetçilik de çoğu zaman siyasî rekabetin konusu yapılır. Hâlbuki din ve millî değerler, toplumun büyük çoğunluğunun ortak paydasıdır. Ortak değerler günlük siyasetin malzemesi hâline getirilmemelidir.

Hürriyet Ortak Güvence Olmalı

Avrupa uzun yıllar mezhep savaşları ve kilisenin devlet üzerindeki etkisi sebebiyle ağır bedeller ödedi. Sonunda dini siyasî çekişmelerin dışında tutan, devletin de din üzerinde baskı kurmadığı daha hürriyetçi bir anlayış gelişti. Bugün Hristiyan toplumlarda insanlar, hangi parti iktidara gelirse gelsin dinî hayatlarının tehdit altında kalmayacağına büyük ölçüde güvenmektedir.

İslâm tarihinde ise farklı bir tecrübe yaşandı. Emevîlerden Osmanlı’ya kadar dinî kurumlar çoğunlukla devletin kontrolü altında bulundu. Son iki asırda ise bazen din siyasete alet edildi, bazen de  dine karşı uygulamalar siyasetin aracı hâline getirildi. Bazı dönemlerde dış dünyanın desteğini kazanma düşüncesiyle dinî hayata ağır baskılar uygulandı. Demokratik zeminde meşruiyet bulamayan bu anlayış, daha çok askerî müdahaleler ve olağanüstü dönemlerde etkisini gösterdi. Böylece toplum sürekli bir kutuplaşmanın içine sürüklendi. Gerçekte kutuplaşmanın uzun vadede kazananı yoktur. Bilhassa yüzde doksan dokuzu Müslüman olan bir ülkede dinin siyasî rekabetin konusu yapılması en büyük zararı yine dinî hayata........

© Yeni Asya