İnsanı a‘lâ-yı illiyyîne yaklaştıran önemli meziyetlerden biri, başkaları karşısındaki tavrı değil; kimsenin görmediği zamanlarda kendi nefsine karşı gösterdiği disiplin, sabır ve takvadır.

Karanlıkta da kendi ışığını korumak zordur; fakat insanı olgunlaştıran, çoğu zaman o görünmez anların içindeki derin sınavdır. Çünkü insanın gerçek hâli, yalnızlık anlarında apaçık ortaya çıkar.

Bu hakikat, Peygamber Efendimizin (asm) ümmetine bıraktığı en derin ikazlardan biri olan şu duasıyla veciz bir şekilde ifade edilmiştir:

“Allâh’ım, beni göz açıp kapayıncaya kadar bile nefsime bırakma.”¹

Bu dua, nefsin insan üzerindeki etkisini ve gücünü gösteren ince bir işarettir. Zira dışarıdan kuşatılmadığında, izleyen gözler olmadığında, kişi asıl karakteriyle baş başa kalır. O an edep ayakta kalıyorsa, işte bu gerçek teslimiyettir.

Yalnızlıkta edebi muhafaza etmek, kalabalıkta korumaktan çok daha zordur. Dışarıda insanı hizaya getiren bakışlar, sesler ve ölçüler........

© Yeni Asya