Organizmada sayılamayacak kadar hayatî fonksiyonları yerine getiren kan, dolaşım esnasında çeşitli nedenlerle zedelenen bir damarın dışına akmasıyla, insan sağlığı tehlike alarmı verir. Vücudun en değerli sıvısının israf edilmemesi ve hayatın korunması hikmetleriyle, kan kaybının önlenebilmesi için, kanın fizyolojik fonksiyonları ve biyokimyasal yapısına, İlâhî ilim, irade ve kudret kanunları dahilinde çalıştırılan pıhtılaşma (coagulasyon) mekanizması yerleştirilerek, deyim yerindeyse adeta hayat sigortası sağlanmıştır. 

Kan dolaşımının, İlâhî kontrol altında gerçekleşmesi ve hayatî önem taşıyan pıhtılaştırmanın, anında başlatılan mu’cizevî biyokimyasal reaksiyonlar sonucu, son derece hızlı bir şekilde devreye giren, “kan ve dokularda kanın pıhtılaşmasına neden olan veya pıhtılaşmayı etkileyen 50’den fazla önemli madde bulunmuştur. Bunların bazıları pıhtılaşmayı sağlarlar ve prokoagülan olarak adlandırılır. Diğerleri pıhtılaşmayı inhibe (engeller) ederler, bunlara ise antikoagülan denilir. Kanın pıhtılaşıp pıhtılaşmaması, bu iki grup madde arasındaki dengeye bağlıdır. Normalde antikoagülanlar baskındır ve kan pıhtılaşmaz. Ancak bir damar zedelendiğinde, bu bölgedeki prokoagülanlar aktive olarak baskın hale gelirler ve pıhtı oluşur.” 1 Çok karışık sentez ve reaksiyonların, İlâhî nizam ve intizam formülleri dahilinde gerçekleştirilen bu işlemler sonucunda, yerine ve zamanına göre kanın pıhtılaştırılması da hayat kurtardığı gibi, akışkanlığını sürdürmesi de sağlıklı hayatın temel kaidesidir. 

İlâhî sanatın hassas ve dengeli ölçüleriyle, kanın iç yapılanmasına yerleştirdiği pıhtılaşma mekanizmasının işleyişi düşünüldüğünde, Sanatkâr’ının (cc) nihayetsiz Alîm, Kadîr ve Müdebbir olduğu, akılları hayran edecek derecede anlaşılacaktır. Kan fizyolojisini laboratuvarda detaylarıyla araştıran Michael Behe, çalışmalarını özetlerken: “Eğer kanınız doğru yerde, doğru miktarda ve........

© Yeni Asya