Bir vedayı bile çok gördün!

Ve yümît bahsini okuduk.

Yeni pencereler açıldı bende…

Gülerek dinlerdin bu beni.

Bir sır gibi susardın.

Mustafa’dan yıllar sonra…

Kim var kim yok dünyada…

Seninle yeniden düşündüm:

“Ölüm böyle peşimizde…”

Azalt demiştim işlerini.

Şiire devam derdin bana.

Aman çiçekleri yaz derdin.

Bilirdin hâlini kalbimin.

Bulaşma bulaşık işlere diye.

Dostum, yolun açık olsun.

Ölüm dersini bırakıp önüme:

“Bunu iyi çalış!” dedin.

Hayat bu dünyaya sığmaz

Eğitimi terbiye etmek

Unuttuğumuz bir şey yaşamak

Ekran yüzleri(nin yüzü)

Bu........

© Yeni Asya