Bitmedi daha |
Attilâ İlhan Kültür Merkezi’nin bu hıncahınç dolu, hatıra sinmiş salonunda beni dinlerken notlar almaya değer gördünüz, sağ olun, var olun. Lakin dikkatimi bir şey çekti; öyle bir şey ki bütün o süslü lafları, ezberlenmiş cümleleri bir anda yerle bir etti. Şu önünüzdeki kâğıtlara bakıyorum! Bir tarafı kullanılmış, yazılmış, çizilmiş… Ve kullanılmayan diğer taraflarıyla kendinize mini mini not defterleri yapmışsınız!
Sormadan edemiyorum: O müsveddeleri birbirine zımbalatan duygu neyin eseridir? Sizi o kâğıtların boş tarafına bile kıyamayacak kadar ince bir içtenliğe getiren nedir? Eğitim mi, kültür mü, yokluk mu, yoksa bu coğrafyanın çocuklarına belletilen o derin mahcubiyet mi?
İşte hayatın en keskin, en güzel metaforu tam şurada, şu masaların üstünde duruyor.
Öyle bir devirde yaşıyoruz ki her şeyin şatafatlısı, pak olanı, henüz leke sürülmemişi makbul. Fabrikadan yeni çıkmış kâğıtlar gibi pırıl pırıl geziyor millet. Hızlı yaşıyor, hızlı harcıyor; bir sayfa buruştuğu an buruşturup çöpe atıyor. Ama o pırıl pırıl denen hayatların içi bomboş, ruhu naylon!
Kardeşlerim, şu elinizde tuttuğunuz müsvedde defterler var ya… İşte o, hayatın ta kendisi. Bir tarafı eskimiş, yaşanmış, belki hüsranla dolmuş, belki gözyaşıyla ıslanmış. Ama öbür tarafı? Öbür tarafı hâlâ bembeyaz, hâlâ yazılmayı bekleyen bir umut tarlası gibi duruyor.
Haklısınız, müsveddelerin boş taraflarına kıyamıyoruz; çünkü yeni bir sayfayı ancak öncekinde yaşadıklarımızdan bir şeyler öğrenerek açabiliyoruz. Evet, her yeni sayfa, öncekinden kalan izleri taşır.........