Tarih bazen tozlu raflarda unutulmuş bir arşiv belgesi değil bugünü ve yarını boğazından yakalayan bir kementtir. 14 Eylül 1960’ta Bağdat’ta beş ülke İran, Irak, Kuveyt, Suudi Arabistan ve Venezuela bir araya geldiğinde dünya bu imzaların sadece bir kartel değil küresel bir satranç tahtasının en ağır taşları olacağını anlamamıştı. Bugün 2026’nın eşiğinde o gün atılan düğümlerin birer birer nasıl çözüldüğüne ve bu devasa boşluğu dolduran tek bir güce şahitlik ediyoruz.

Özellikle Venezuela ve İran’ın kurucu ortaklığına dikkatle bakın. Biri Güney Amerika’nın ucunda diğeri Körfez’in kalbinde… Bugün Donald Trump yönetimindeki ABD’nin kontrolüne giren Maduro’nun Venezuela’sı ile 1959’da İngiliz etkisiyle sarsılan ve bugün savaş tamtamlarının hiç susmadığı İran arasındaki o görünmez bağ aslında petrolün kader birliğidir.

Neden kadim şehir Viyana?

Tarihin ikinci en kapsamlı saldırısı olan Viyana baskını aslında petrolün geleceğine sıkılan bir kurşundu. Çakal Carlos lakaplı Ilich Ramirez Sanchez, PFLP adına OPEC bakanlarını rehin aldığında dünya enerji piyasası ilk kez bu kadar savunmasız olduğunu hissetmişti. Münih Olimpiyatları’ndaki kanlı baskının gölgesinde gerçekleştirilen bu eylem petrolün sadece bir yakıt değil, aynı zamanda en ölümcül siyasi enstrüman olduğunu tescilledi.

Çakal Carlos’un planı Beyrut’ta pişmiş, Viyana’da servis edilmişti. O gün petrolü çıkaranların güvenliği sarsılırken, bugün 2026’da küresel enerji........

© Yeni Ankara