Dokuz gün... Bir insanın kendini susturarak konuştuğu, bedenini geri çekerek sesini yükselttiği o uzun ve ağır dokuz gün. Madenciler için bu süre yalnızca açlıkla geçen bir zaman değil; görmezden gelinmenin, ötelenmenin ve en nihayetinde mecbur bırakılmanın hikâyesiydi. Çünkü bu ülkede bazen konuşmak yetmez; duyulmak için susmak, hatta aç kalmak gerekir. Bu durum, aslında sessizliğin bile bir çığlığa dönüşebileceğini gösteriyor.

Ve sonunda beklenen oldu. Bakanlıklar devreye girdi, garantör oldu, ödemelerin yapılacağı açıklandı, bir çözüm geldi… Ama ne pahasına? Bu soru, atılan imzaların ve verilen sözlerin gölgesinde kalamayacak kadar büyük ve ağır. Bu tabloya “kazanım” demek kolay. Evet, işçiler haklarını aldı. Evet, devlet sorumluluk........

© Yeni Ankara