Mutluluğun bile mutsuz olduğu çağ

İnsanın birine ulaşırken yaşadığı heyecan, duyduğu sevinç ve içinde büyüttüğü mutluluk, zamanla yerini hayal kırıklığına bırakabiliyor. Bir an önce kavuşmak için çırpındığımız, konuşmak için fırsat kolladığımız insanlar, bazen bir anda koskoca bir mutsuzluğa dönüşebiliyor. Bir zamanlar yüzümüzde tebessüm oluşturan şeyler, gün geliyor gözlerimizi dolduruyor.

Ne tuhaf bir çağın içindeyiz. Herkes mutlu görünmek zorunda, herkes iyi olduğunu göstermek zorunda, herkes hayatının en güzel anlarını yaşadığını kanıtlamak zorunda. Peki, gerçekten mutlu muyuz? Yoksa yalnızca mutluymuş gibi yapmayı mı öğrendik?

Telefonlarımız elimizden düşmüyor. Birinin çevrim içi olup olmadığını, mesajımızı görüp görmediğini, hikâyemize bakıp bakmadığını takip ediyoruz. Bir bildirim sesiyle heyecanlanıyor, cevap gelmediğinde bütün enerjimizi kaybediyoruz. Bazen tek bir mesaj günümüzü güzelleştirirken bazen gelmeyen bir mesaj bütün günümüzü mahvedebiliyor.

Düşünsenize, bir insanın mutluluğu artık telefon ekranında beliren birkaç kelimeye bağlı olabiliyor. Bir "Nasılsın?" mesajı kendimizi değerli hissettirirken, cevapsız bırakılan bir mesaj saatlerce zihnimizi meşgul edebiliyor.

İşte bizim çağımızın en büyük çelişkilerinden biri bu: Herkese ulaşabiliyoruz ama çok az insana gerçekten dokunabiliyoruz.

Bir mesajla başlayan mutluluk, sessizlikle bitiyor

Birini tanıyorsunuz. Önce sıradan bir konuşma gibi başlıyor her şey. Sonra mesajları beklemeye başlıyorsunuz. Telefonunuza baktığınızda onun yazıp yazmadığını kontrol ediyorsunuz. Birlikte konuşacağınız konuları düşünüyorsunuz. Bazen hiçbir şey yapmadan sadece onunla konuşacağınız anı bekliyorsunuz.

Sonra kendinizi bir anda o insanın hayatında önemli bir yere koymuş buluyorsunuz.

Belki de en büyük yanılgımız burada başlıyor. Birkaç güzel cümleden büyük anlamlar çıkarıyoruz. Biraz ilgi gördüğümüzde bunun hep böyle devam edeceğini düşünüyoruz. Bir insanın bize gösterdiği yakınlığı, geleceğe verilmiş bir söz gibi kabul ediyoruz.

Ama hayat öyle işlemiyor.

Bir gün mesajlar azalıyor. Konuşmalar kısalıyor. Eskiden saatlerce konuştuğunuz insanla artık iki kelimeyi bir araya getiremiyorsunuz. Bir zamanlar sizi merak eden insan, şimdi günlerce hâlinizi hatırınızı sormuyor.

Üstelik ortada doğru düzgün bir açıklama da yok.

İşte insanı en çok yoran şeylerden biri bu belirsizlik. Ne tamamen bitmiş bir şey var ne de devam ettiğine inanabileceğiniz bir durum. Bir bakıyorsunuz umutlanmışsınız, bir bakıyorsunuz yine hayal........

© Yeni Ankara