Kızılırmak kıyısında durduğunuzda ilk fark ettiğiniz şey suyun sesi değil, sessizliğidir. Türkiye’nin en uzun nehri olmasına rağmen, bazı noktalarında neredeyse fısıltı gibi akar. Kırıkkale çevresinde de bu sessizlik, sadece doğanın değil, insanın da bıraktığı bir iz gibi hissedilir.

Bir zamanlar bu suyun çevresi daha canlıydı. Köylüler hayvanlarını sulamaya getirir, çocuklar yaz sıcağında serinlemek için kıyıya koşardı. Şimdi ise kıyılar daha boş, daha mesafeli. Su var ama etrafındaki hayat eski ritminde değil. Bu değişim, sadece iklimin değil, yaşam alışkanlıklarının da değiştiğini........

© Yeni Ankara