Engellilerin basında yeterince yer almaması, Türkiye’nin en kronik medya sorunlarından biri olmaya devam ediyor. 365 günün yalnızca 7-8 gününde hatırlanıyoruz. 3 Aralık Dünya Engelliler Günü ve 10-16 mayıs engelliler haftası geldiğinde ekranlar bir anda “duyarlılık” moduna geçiyor.

Bu günlerde belediyeler balon şişiriyor, bazı STK’lar yemek veriyor, hatta eğlence düzenleyenler bile oluyor ve tüm bunlar basına taşınıyor. Tabi burada basının asıl gözettiği engellilerin kendisi mi? Yoksa bu programları düzenleyenler mi? Onu siz okurlarımın takdirine bırakıyorum.

Yine yalnızca bu günlerde bakanlıklar basın bülteni dağıtıyor, bürokratlar basına demeçler veriyorlar, bazı haber kanalları “özel dosya” hazırlıyor. Spikerler yumuşak, duygulu bir sesle “farkındalık” kelimesini tekrarlıyorlar...

Sonra ne oluyor?

17 Mayıs sabahı veya 4 Aralık öğlen vakti her şey siliniyor.

Engelli birey yeniden toplumun görünmez katmanına, haber akışının en dibine gömülüyor. Bu, farkındalık değil; tokenizmin (sembolik temsiliyet) en kaba hali.

Gösterişli bir kutlama, birkaç dokunaklı röportaj, belki bir engelli çocuğun gülümseyen fotoğrafı… Vicdanlar rahatlatılıyor, reytingler toplanıyor, sorumluluk alınmıyor.

Peki, ya gerçek sorunlar!

Sistematik ayrımcılık, erişim engelleri, istihdamda dışlanma, bakım ve engelli aylığının........

© Yeni Ankara