Dün bir gençle konuştum. Diploması var. Yabancı dili var. Bilgisayar bilgisi var. Ama hayali yok. Çünkü hayal kurmak için umut gerekir. Ve bu ülkede artık gençler hayal değil, vize tarihi kovalıyor.

Eskiden gençler iş arardı. Şimdi ülke arıyor. Eskiden “Nasıl başarılı olurum?” diye sorarlardı. Şimdi “Nasıl giderim?” diye soruyorlar.

Kimse bunu manşet yapmıyor. Ama sessiz bir göç yaşanıyor.

Havalimanları kalabalık. Konsolosluklar ve elçilikler önünde vize kuyrukları uzayıp gidiyor. Çiftliklerde, kırsalda, geçici iş programlarında bile sıra bekleyen gençler var. Annelerin gözleri dolu. Giden de üzgün, kalan da.

Gençler tembel değil. Gençler........

© Yeni Ankara