Bunlar engerekler ve çıyanlardır, tanı bunları… 

Ahmet Arif’in ruhumuza işleyen o sarsıcı mısraları, bugün hâlâ bir hakikatin aynası gibi karşımızda duruyor: 

“Bunlar, engerekler ve çıyanlardır,  

Bunlar, aşımıza, ekmeğimize Göz koyanlardır,  

Tanı bunları, Tanı da büyü…  

Ozanın bahsettiği bu figürler, yalnızca tozlu kitap sayfalarında kalmış hayaletler değil; bugün bir gazete köşesinde, bir akademisyen kürsüsünde, bir sanatçı maskesinin ardında ya da ekranlarda “bilgelik” taslayan emekli bir subayın suretinde aramızda dolaşıyorlar.  

Onları ayırt etmek aslında hiç de zor değil; çünkü kalplerindeki o sönmeyen “aşağılık kompleksi” ve dillerindeki o zehirli küçümseme, her fırsatta kendisini ele veriyor. 

Ne zaman bu toprakların evlatları yerli ve milli bir başarıya imza atsa, takdirin ferahlığı yerine “kusur” bulmanın karanlığına sığınırlar.  

Kendi mühendisimizin alın terini, kendi teknisyenimizin emeğini görmezden gelip;  

“Bunu biz yapmamışızdır, kesin parçaları dışarıdan gelmiştir, biz sadece montaj yapmışızdır” diye fısıldarlar. 

Batı’nın en ufak bir teknolojik adımını “devrimsel bir mucize” gibi kutsarken; gökyüzünü sarsan İHA ve SİHA’larımızı, yollara çıkan yerli otomobilimizi küçümser, adeta bir çocuk oyuncağı gibi yaftalarlar. Onlar için başarı, ancak üzerinde bir Batı markası taşıyorsa meşrudur.  

Bunlar engerekler........

© Yeni Akit