Γράφει ο Ανδρέας Ν. Αγγελάκης, επίτιμο Μέλος και διακεκριμένο Fellow του Παγκόσμιου Οργανισμού Υδατικών Πόρων

Σταδιακά από τον 2ο αιώνα π.Χ. ο Ελλαδικός χώρος κατακτήθηκε από τους Ρωμαίους, μέχρι την οριστική επικράτησή τους το 31 π.Χ. και την πτώση του βασιλείου των Πτολεμαίων (Εικ. 1). Προσαρτήθηκε στα εδάφη της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας το 146 π.Χ. μετά από εκστρατεία, κατά την οποία καταστράφηκε ολοσχερώς η Κόρινθος από το Ρωμαίο στρατηγό Λεύκιο Μόμμιο, που έλαβε το προσωνύμιο «ο Αχαϊκός», επειδή ήταν εκείνος που προσάρτησε στη ρωμαϊκή επικράτεια μεγάλο μέρος των ελληνικών εδαφών, σχηματίζοντας έτσι την Επαρχία της Αχαΐας (Waterfield, 2018). Οι κάτοικοι της πόλης σφαγιάστηκαν ή πουλήθηκαν σκλάβοι, ενώ οι ναοί απογυμνώθηκαν από τα έργα τέχνης.

Το οικοδομικό πρόγραμμα για την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας είχε διπλό αντίκτυπο. Αρχικά, οι Ελληνικές πόλεις απογυμνώθηκαν από τους καλλιτεχνικούς τους θησαυρούς, που ως λάφυρα μεταφέρθηκαν στη Ρώμη. Ταυτόχρονα με τη μετεγκατάσταση κάποιων καλλιτεχνών, δημιουργήθηκαν νέα τοπικά εργαστήρια για να αντιμετωπιστεί η ζήτηση αντιγράφων Κλασικών και Ελληνιστικών έργων. Αργότερα, τον 2ο αιώνα μ.Χ., η Ελλάδα σταδιακά ανοικοδομήθηκε, κατά τη βασιλεία του φιλέλληνα αυτοκράτορα Αδριανού (76-138 μ.Χ.) και η Αθήνα αναδείχτηκε ως καλλιτεχνικό κέντρο, κυρίως εξαιτίας της εύνοιας των φιλελλήνων αυτοκρατόρων Αδριανού και Αντωνίνου Ευσεβούς (86-161 μ.Χ.) από το 117 μέχρι το 161 μ.Χ. Από κοινού με τον λόγιο Ηρώδη τον Αττικό (101/2-177/8 μ.Χ.), ο Αδριανός προχώρησε σε εκτεταμένα έργα ανοικοδόμησης, καλλώπισε 2 την Αθήνα και επισκεύασε αρκετές........

© Xronos