Παραδοχές πριν το ‘26: Ηγεσία Μητσοτάκη και Αντί-Πολιτευόμενοι |
Κάθε φορά που «πάει ο παλιός ο χρόνος, ας γιορτάσουμε παιδιά», καλούμαστε να κάνουμε ευχές για να είναι το «βρέφος» που γεννιέται καλύτερο και πιο ανθηρό από τον «παππού» που προηγήθηκε.
Γιατί όμως στην πολιτική τόσο συχνά ακούμε «μακάρι ο καινούργιος χρόνος να είναι καλύτερος από αυτόν που περνάει» ή τώρα τελευταία «δεν περνάμε καλά, για όλα φταίει ο Μητσοτάκης»; Για να απαντήσουμε το ερώτημα μάλλον δε θα αποφύγουμε την ανάγκη να κάνουμε κάποιες παραδοχές, κι ας είναι λιγάκι δυσάρεστες.
Η πρώτη παραδοχή, που αφορά περισσότερο το άτομο ως μονάδα, είναι ότι έτσι είναι η φύση των ανθρώπου. Σπάνια βλέπει τα καλά, παρά μόνο τα αρνητικά. Αυτά που του δημιουργούν ή συντηρούν τις φυσικές ανησυχίες απέναντι στη φθορά πάσης φύσεως και την αγωνία του να βρει τρόπους αποφυγής ή μετριασμού της. Αν όμως αυτό θα μπορούσε να σκαλίσει λιγάκι τους ωραίους δρόμους της κβαντικής αναζήτησης φωτίζοντας τα μυστήρια της ύπαρξής μας, τελικά υπάρχει κάτι πολύ πιο απτό που μας προσγειώνει ανώμαλα στην καθημερινή πραγματικότητα. Την πραγματικότητα που μας οδηγεί σε μία δεύτερη παραδοχή που αφορά την ωριμότητά μας ως μέλη μιας κοινωνίας και ενός κράτους.
Ε, λοιπόν δεν είμαστε ακόμα πολύ ώριμοι ως συντεταγμένη κοινωνία. Και δυστυχώς εν μέρει ακόμη ευάλωτοι σε εύκολα λόγια, λαϊκισμό και τυχοδιωκτισμούς. Διότι τα μέσα που χρησιμοποεί κάθε άτομο χωριστά αλληλεπιδρούν με μεγάλο μέρος και την «κουλτούρα»του συνόλου. Σε αυτή τη βάση αναρωτιόμαστε ποιο είναι το στοιχείο που χαρακτηρίζει το έλλειμμα στην Ωριμότητά μας; Υπάρχει ωριμόμετρο, μέτρο σύγκρισης; Εδώ πάλι χρειάζεται μία γενναία παραδοχή. Ωριμότητα είναι εκείνη η συνθήκη, η κατάσταση όπου ο πολίτης έχει συναίσθηση των υποχρεώσεών του, επιλέγει να τις κάνει πράξη, και μετά αναζητά την ικανοποίηση των δικαιωμάτων του! Μάλλον αυτός είναι και ο ορισμός της Δυτικής Δημοκρατίας, ασχέτως της συζήτησης για τα αρκετά γκρίζα σημεία της, ιδίως στη σύγχρονη εποχή.
Λοιπόν, αφού Ώριμη Κοινωνία είναι αυτή που τα μέλη της........