Γράφει ο Μανώλης Κουφάκης, δρ. μηχανικός, π. διευθυντής ΔΕΔΔΗΕ Α.Ε.

Στις 23-4-2010 ο τότε Πρωθυπουργός Γ. Παπανδρέου, μέσα σ’ ένα εντελώς ασύμβατο προς το θέμα σκηνικό (στο γραφικό Καστελόριζο) και με επίσης ασύμβατο προς τα επερχόμενα ύφος, μας ανακοίνωσε την χρεοκοπία της χώρας και την προσφυγή στο ΔΝΤ.

Το πώς περάσαμε την επόμενη 10ετία δεν χρειάζεται να το περιγράψω. Είναι πρόσφατο, το βιώσαμε σκληρά και έχει αφήσει τα σημάδια του. Θα πω μόνο ότι κλείσαμε τα μάτια μας κι όταν τ’ ανοίξαμε είχαμε χάσει τη χώρα μας και τις ζωές μας. Αεροδρόμια, λιμάνια, τραίνα, ενέργεια, τηλεπικοινωνίες, τράπεζες, ασφάλειες και γενικά κάθε σοβαρή οικονομική δραστηριότητα είχε όπως-όπως περάσει σε ξένους.

Οι πιο μορφωμένοι και παραγωγικοί νέοι μας, έφυγαν κατά εκατοντάδες χιλιάδες στο εξωτερικό. Πάνε αυτοί, χάθηκαν για την Ελλάδα! Το χρέος όχι μόνον αυξήθηκε κι άλλο αλλά και ασφαλίστηκε καλά από τους δανειστές περνώντας στη δικαιοδοσία του Βρετανικού δικαίου. Και οι δύσμοιροι που παρέμειναν στη χώρα συνειδητοποίησαν ότι αυτοί, τα παιδιά και τα εγγόνια τους φορτώθηκαν την υποχρέωση να δουλεύουν σε συνθήκες γαλέρας για να ξεπληρωθεί το χρέος. Με μισθούς κατώτατους και υποκατώτατους, χωρίς συλλογικές συμβάσεις, με διαλυμένα ασφαλιστικά ταμεία και μέλλον που μόνο ζόφο αποπνέει. Πρόσφατα........

© Xronos