Αν δούμε αναδρομικά την ιστορική γενεαλογία του ναζισμού, διαπιστώνουμε ότι η Γερμανία του μεσοπολέμου υπήρξε ένα εργαστήρι σύνθεσης στοιχείων όπως ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο αντισημιτισμός, ο ιμπεριαλισμός, ο αντιμπολσεβικισμός, ο αντιουμανισμός και αντιδιαφωτισμός

Η σχετικά πρόσφατη (31-10-2024) επίσκεψη του Γερμανού προέδρου στη μαρτυρική Κάνδανο, ανέσυρε πάλι από την ιστορική μας μνήμη τα αδιανόητα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που διαπράχθηκαν κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο• και μοιραία ξαναθέτει το ερώτημα: πώς έφτασαν οι άνθρωποι σε αυτή την αποκτήνωση;

Μέσα από το βιβλίο «Οι ρίζες της Ναζιστικής βίας», του καθηγητή Enzo Traverso, προσπάθησα να παρακολουθήσω το φαινόμενο της ανελέητης βίας, την κορύφωση του οποίου ο Ευρωπαϊκός κόσμος έζησε «μέσα στο σπίτι του» κατά τη διάρκεια του πολέμου αυτού. Δεν είναι φυσικά στις προθέσεις μου να ελαφρύνω το άγος που βαρύνει τη Γερμανία για το αιματοκύλισμα του κόσμου, όμως πιστεύω ότι για να καταλάβουμε πώς ο άνθρωπος έφθασε σε αυτό το έσχατο σκαλί, θα πρέπει να εξετάσουμε το φαινόμενο της βίας από πολύ πιο παλιά, όπου και όπως αυτό εκδηλώθηκε.

Οι Ευρωπαίοι είχαν ξεκινήσει τους αποικισμούς των άλλων ηπείρων από πολύ παλιά και τους κορύφωσαν με τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους του 19ου αιώνα. Απ’ αυτούς τους επεκτατικούς πολέμους μόνο η Πρωσία (Γερμανία) είχε μείνει εκτός. Η Πορτογαλία, η Ισπανία, η Μεγάλη Βρετανία, η Γαλλία, η Ιταλία, η Ολλανδία, το Βέλγιο, είχαν οικοδομήσει τις υπερπόντιες αυτοκρατορίες τους πάνω στη λογική ότι: «Ο μη ευρωπαϊκός χώρος ήταν χωρίς κυρίους, απολίτιστος ή ημιπολιτισμένος, έδαφος προς αποικισμό, αντικείμενο κατάκτησης για τις ευρωπαϊκές δυνάμεις. Οι αυτόχθονες κατοικούσαν αλλά δεν κατείχαν τη γη. Είχαν την προσωρινή επικαρπία και βρίσκονταν εκεί, απλώς περιμένοντας να αντικατασταθούν από τους Ευρωπαίους, τους νόμιμους ιδιοκτήτες». Τα γραπτά των θεωρητικών των ιμπεριαλιστικών αποικισμών του 19ου αιώνα, διαπνέονταν από τον κοινωνικό δαρβινισμό (την άποψη δηλαδή ότι η φυσική επιλογή ισχύει και στις ανθρώπινες κοινωνίες και ότι η καταλληλότερη επιβιώνει τελικά), αλλά και από τον ευγονισμό, την ιατρική ανθρωπολογία και τη φυλετική βιολογία.

Και όλα αυτά, οι Ευρωπαίοι αποικιοκράτες τα εφάρμοσαν στις αποικίες. Στη δυτική κουλτούρα του 19ου αιώνα, αποικιοκρατία, εκπολιτιστική αποστολή, δικαίωμα κατάκτησης και πρακτικές εξόντωσης ήταν συχνά συνώνυμα. Οι υπερπόντιες αποικίες λειτούργησαν ως ο «ζωτικός χώρος» των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών χωρών.

Η ιδέα λοιπόν του........

© Xronos