Σήμερα γίνεται εμφανές ότι η πλειονότητα των συν-Ελλήνων αρκείται στη χρήση της γλώσσας ως μέσου βασικής επικοινωνίας, χωρίς να δίνει σημασία στην ποιότητα και τον πλούτο της γλώσσας

«Διάνοια και λόγος ταυτόν» - (Η σκέψη και ο λόγος είναι το ίδιο πράγμα) Πλάτων, Σοφιστής, 263 Ε
Σε προηγούμενο άρθρο μου ανέφερα τη γλώσσα σαν όρο επιβίωσης του Ελληνισμού, με την έννοια ότι μόνο μέσω μιας γλώσσας πλούσιας, καλά θεμελιωμένης στις ρίζες της, χυμώδους και με ευαισθησίες, όπως είναι η Ελληνική γλώσσα, μπορεί να μεταδοθεί το νόημα που φέρει η λέξη «Ελλάδα», στη διαχρονικότητά της.

Η γλώσσα δεν είναι απλά ένα εργαλείο επικοινωνίας των ανθρώπων. Είναι εργαλείο επίσης για τη λειτουργία του νου, για τη σκέψη και το στοχασμό, για την καλλιέργεια του ήθους και της αισθητικής και για την απόλαυση, κυριολεκτικά, της πνευματικής δημιουργίας του ανθρώπου. Η γλώσσα είναι προϋπόθεση για να υπάρξει η κοινωνική συμβίωση αλλά επίσης και η εσωτερική ζωή του ανθρώπου• με άλλα λόγια, δηλαδή, το ανθρώπινο σύμπαν.

Η αγλωσσία και η λεξιπενία οδηγεί σε πενία ιδεών και φαντασίας, μια μορφή, δηλαδή, πνευματικής αναπηρίας.

Σήμερα γίνεται εμφανές ότι η πλειονότητα των συν-Ελλήνων αρκείται στη χρήση της γλώσσας ως μέσου βασικής επικοινωνίας, χωρίς να δίνει σημασία στην ποιότητα και τον πλούτο της γλώσσας. Ίσα να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Αυτό ανεπίγνωστα (αλλά πολύ γρήγορα) οδηγεί στη λεξιπενία, στη φτωχοποίηση και τη διαμόρφωση τελικά μιας ξερής, αφυδατωμένης και κωδικοποιημένης γλώσσας.

Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό είναι πολλοί:
Πρώτα-πρώτα η μεγάλη και έντονη στροφή του πολιτισμού προς τις τεχνολογίες αιχμής και ιδιαίτερα την πληροφορική, η οποία........

© Xronos