Γλώσσα και δημογραφικό: δύο όροι επιβίωσης
Γράφει ο Μανώλης Κουφάκης, δρ. μηχανικός, πρώην διευθυντής ΔΕΔΔΗΕ ΑΕ
«Και μην έργω κουκέτι μύθω γη σεσάλευται…» [Με έργα (στ’ αλήθεια) κι όχι πια με λόγια τραντάζεται η γη…] ΑΙΣΧΥΛΟΣ, Προμηθεύς δεσμώτης, 1080.
Η επιβίωση ενός έθνους στους αιώνες, και ακόμα περισσότερο η άνθισή του, απαιτεί μελέτη, σχεδιασμό και προσπάθεια μακράς πνοής και οπωσδήποτε δεν μπορεί να αφεθεί στη ροή των πραγμάτων ή στην καλή του τύχη ή στον καλό θεό της Ελλάδας (που συχνά πυκνά επικαλούμαστε). Το μικρό μέγεθος της χώρας (επιδίωξη των Άγγλων και Γάλλων από το 1821, την οποία πέτυχαν), δεν βοήθησε ώστε να αναπτυχθεί αυτοπεποίθηση εθνική και πνεύμα υψηλόφρον. Δεν κάνουμε μακροπρόθεσμη σκέψη. Δεν πιστεύουμε στο μέλλον, στο υψηλό και στο μεγάλο. Και γι’ αυτό ακριβώς το λόγο μικροπραγμονούμε και μας ελκύουν οι «αρπαχτές». Όμως, φοβάμαι ότι «οι καιροί (πλέον) ου μενετοί»!
Σε κάθε περίπτωση, αλλά ιδιαίτερα σε θέματα όπως το συγκεκριμένο (δηλαδή της επιβίωσης),........
