Στην πρώτη γραμμή, οι εκπαιδευτικοί. Δαιμονοποιημένοι ως «βολεμένοι», «ανίκανοι» ή «τεμπέληδες». Έτσι, η αξιολόγηση εμφανίζεται όχι ως εργαλείο βελτίωσης, αλλά ως μέσο εξαναγκασμού. Χωρίς διάλογο, χωρίς στήριξη, χωρίς επιμόρφωση. Μόνο έλεγχος

Όταν ένα πολιτικό σχέδιο θέλει να επιβληθεί χωρίς αντιδράσεις, χρειάζεται πρώτα να εξουδετερώσει κοινωνικά τον «αντίπαλο». Να τον εμφανίσει ως προνομιούχο, διεφθαρμένο, αργόσχολο, αντιπαραγωγικό. Να πείσει την κοινωνία ότι η αποδόμησή του είναι όχι απλώς αναγκαία, αλλά δίκαιη. Και ύστερα, να προχωρήσει αθόρυβα στη θεσμική κατεδάφιση. Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα, αυτό το μοντέλο εφαρμόζεται συστηματικά, ψυχρά, χειρουργικά.

Αν παρατηρήσει κανείς τη ρητορική των τελευταίων ετών, θα διακρίνει μια πανομοιότυπη ακολουθία: «μεταρρύθμιση», «αξιολόγηση», «εκσυγχρονισμός». Όροι φαινομενικά προοδευτικοί, που όμως κρύβουν πολιτικές επιλογές ελέγχου, πειθάρχησης και υποταγής. Αυτό που παρουσιάζεται ως «αναγκαίος εκσυγχρονισμός» είναι στην πραγματικότητα ένα πλέγμα εξουσίας που διαλύει θεσμούς, αποδυναμώνει συλλογικότητες και υποτιμά επαγγελματικές ομάδες.

Το πολιτικό σχέδιο:
Ενοχοποίηση → Επικοινωνιακή αποδόμηση → Αποδοχή
→ Νομιμοποίηση
Το σενάριο είναι πάντα το ίδιο:
Ενοχοποίηση - ο εκπαιδευτικός είναι τεμπέλης, ο γιατρός λαδώθηκε, ο ελεύθερος επαγγελματίας φοροδιαφεύγει.

Επικοινωνιακή αποδόμηση - τα ΜΜΕ αναπαράγουν στερεότυπα, think tanks κατασκευάζουν ενοχές, και οι πολιτικοί φέρνουν «λύσεις».

Αποδοχή - η κοινωνία, εξαντλημένη, συμφιλιώνεται με το αφήγημα: «κάτι έπρεπε να γίνει».
Νομιμοποίηση - τα μέτρα γίνονται νόμος, οι αντιδράσεις αφομοιώνονται, το αυταρχικό περνά ως μεταρρυθμιστικό.

Δεν πρόκειται για βελτίωση. Πρόκειται για πειθαρχική επιβολή. Όχι πρόοδος - υποταγή.

Η κοινωνία σε εσωτερική σύγκρουση - «Διαίρει και βασίλευε»
Μέρος αυτής της στρατηγικής είναι η σκόπιμη πόλωση μεταξύ κοινωνικών και επαγγελματικών ομάδων. Ο δημόσιος υπάλληλος παρουσιάζεται ως βολεμένος, ο ιδιωτικός υπάλληλος ως εκμεταλλευμένος, ο ελεύθερος επαγγελματίας ως φοροφυγάς. Καλλιεργείται η εντύπωση ότι τα συμφέροντά τους είναι αντικρουόμενα - ενώ στην πραγματικότητα είναι κοινά: αξιοπρεπείς συνθήκες δουλειάς, κοινωνική ασφάλιση, δικαιοσύνη. Η διαίρεση δεν είναι σύμπτωμα, είναι μέθοδος. Όσο στρέφεται ο ένας απέναντι στον άλλον, κανείς δεν στρέφεται απέναντι στην εξουσία.

Εκπαιδευτικοί: από λειτουργοί, ύποπτοι
Στην πρώτη γραμμή, οι εκπαιδευτικοί. Δαιμονοποιημένοι ως «βολεμένοι», «ανίκανοι» ή «τεμπέληδες». Έτσι, η αξιολόγηση εμφανίζεται όχι ως εργαλείο βελτίωσης, αλλά ως μέσο εξαναγκασμού. Χωρίς διάλογο, χωρίς........

© Xronos