İnsanı İnsandan Koparan Çağ |
Değerli okuyucularım; hepinizi saygı, sevgi, dua ve muhabbetle selamlıyorum.Bir zamanlar aynı sofraya oturmak bereketti. Kardeş, kardeşinin derdini bilir; anne ve baba, evladının gözlerine bakarak ne hissettiğini anlardı. Komşu, kapıyı çalmadan eve girer; akrabalık sadece kan bağı değil, gönül bağı olarak yaşanırdı.Bugün ise aynı evin içinde yaşayan insanlar bile birbirine yabancı hâle geldi. Kardeşler yıllarca konuşmuyor. Evlatlar anne ve babalarını yalnızlığa terk ediyor. Akrabalar ancak cenazelerde ya da miras kavgalarında hatırlanıyor. Komşular ise yan dairede kimin yaşadığını bile bilmiyor.Peki, ne oldu?İnsanlık teknoloji geliştikçe gönüllerini geride bıraktı. Telefonlar akıllandı ama insanlar birbirini anlamayı unuttu. Binlerce sanal arkadaş edinildi, fakat gerçek dostluklar kaybedildi. Paylaşımlar arttı, paylaşmak azaldı. Evler büyüdü, sofralar küçüldü. Kazanç çoğaldı, huzur eksildi.Bugünün en büyük hastalığı, "Ben" hastalığıdır. Herkes yalnızca kendini düşünüyor. Menfaat, sevginin önüne geçti. Çıkar bitince dostluk bitiyor, miras gündeme gelince kardeşlik unutuluyor. İnsanlar birbirini Allah rızası için değil, işine yaradığı kadar seviyor.........