Saat üçte uyanık bir çocuk, Saat gece üç…Bir evde ışık yanıyor. Salonda küçücük bir çocuk, henüz 4–5 yaşında. Elinde telefon. Gözleri ekrana kilitlenmiş. Uyku saatini çoktan geçmiş ama parmağı hâlâ ekranda kayıyor.Anne baba yorgun. Bir süre sonra şu cümle dökülüyor dudaklardan:“Bu çocuk değil, canavar!”Peki gerçekten öyle mi?Bir an durup düşünelim…1900’lü yıllarda da anne babalar vardı. Onlar yorulmuyor muydu? Hayat bugünden daha mı kolaydı?Hayır.Belki de çok daha zordu.Sabah gün doğmadan kalkılırdı. Tarlaya gidilirdi, hayvanlara bakılırdı, ekmek alın teriyle kazanılırdı. Elektrik yoktu, teknoloji yoktu, konfor yoktu.Ama akşam olduğunda evlerde başka bir şey vardı:insan sesi.Çocuklar telefonla değil, anne babanın sesiyle büyürdü.Anne ninni söylerdi.Baba bir masal anlatırdı.Komşular kapıyı çalar, sohbet edilirdi.Çocuklar sokakta oynar, yorulur ve gece başını yastığa koyar koymaz uyurdu.Bugün ise hayatımız daha rahat gibi görünüyor.Evlerimiz daha konforlu.Elimizin altında teknoloji var.Ama garip bir şekilde bir şey eksildi: zaman ve ilişki.Çocuk ağladığında telefon veriliyor.Yemek yemediğinde ekran açılıyor.Anne baba yorulduğunda yine telefon devreye giriyor.Sessizlik satın alınıyor.Ama o sessizliğin içinde bir şey yavaş yavaş kayboluyor: çocukluk.Bir çocuğun beyninin en hızlı geliştiği yaşlar 0–6 yaş arasıdır. Bu yaşlarda ekran değil, göz teması, konuşma, oyun ve sevgi gerekir.Bir çocuk için en değerli şey telefon değildir.Bir çocuk için en değerli şeyanne babasının yüzüne bakarak kurduğu bağdır.1900’lü yılların çocukları daha fakirdi belki…Ama bir şeyleri daha zengindi:Zamanları,hikâyeleri,ve ailelerinin ilgisi.Bugün çocuklara teknoloji veriyoruz ama bazen zaman veremiyoruz.Oysa bir çocuğun ihtiyacı çok basittir:Bir masal,bir sarılma,bir “iyi geceler” sözü.Çocuklar teknolojiyle büyümez.Çocuklar,ilgi sevgi ve sadakat ile ve ayrıca insanla büyür.

© Van Havadis