Bir ülkenin geleceği, çocuklarının gözlerinde saklıdır. Okullar ise o geleceğin inşa edildiği kutsal eğitim yuvalarıdır. Peki, bugün çocuklarımızı okula gönderirken içimiz gerçekten rahat mı?Bir anne, çocuğunu sabah okula uğurlarken aklında silah sesleri değil, evladının başarıları olmalı. Bir baba, çocuğunun okuldan sağ salim dönmesini beklerken korkuyla yaşamamalı. Öğretmenler, sınıflarına girerken can güvenliklerinden endişe etmemeli.Ancak bugün okullarda yaşanan şiddet olayları, hepimize çok ciddi bir sorumluluk yüklüyor.Uzun namlulu silahlarla okullara giren çocuklar, arkadaşlarına saldıran öğrenciler, öğretmenlere yönelen tehditler... Bunlar yalnızca güvenlik meselesi değildir. Aynı zamanda aileyi, toplumu ve eğitim sistemini ilgilendiren derin bir sorundur.Bir çocuk hangi noktaya geliyor da eline silah alıp okul basmayı düşünebiliyor?Bu soruyu sormak zorundayız. Çünkü bir çocuğun eline silah alması, yalnızca o gün yaşanan bir olayın sonucu olmayabilir. Çocuğun uzun süredir yaşadığı sorunlar, maruz kaldığı şiddet, dışlanma, aile içindeki çatışmalar veya başka etkenler bu süreçte rol oynayabilir. Her olayın kendine özgü nedenleri vardır. Bu nedenle çocukları anlamadan, sorunların kaynağına inmeden kalıcı çözümler üretmemiz mümkün değildir.ÇOCUKLARIMIZI KİM, NEREDE KAYBEDİYOR?Bugün kendimize şu soruları sormalıyız:Çocuklarımızın dünyasında neler oluyor? Aileler evlatlarının yaşadığı sorunların ne kadar farkında?EN İYİ GÖZLEMCİ ANNE VE BABALAR OLMALI. Öğretmenler öğrencilerinin sessiz çığlıklarını duyabiliyor mu? Okullarımızda psikolojik destek yeterince ulaşılabilir mi?Bazen bir çocuk, yaşadığı sıkıntıları ailesine anlatamaz. Bazen........

© Van Havadis