İnsan en çok kendinden kaçarken azalır, kendine varınca tamamlanır.

Ömrümüzü bir şeylere yetişmekle geçiriyoruz. Sanki biraz daha hızlanırsak eksiklerimiz tamamlanacak, biraz daha sahip olursak mutlu olacağız sanıyoruz. Oysa her yeni durak, bizi kendimize biraz daha yabancı kılıyor.

Olabildiğince, alabildiğine koşuyoruz. Ruhumuzun boşluğunu vitrinlerde, etiketlerde, markalarda arıyoruz. Aldıkça çoğaldığımızı sanıyoruz; fakat fark etmeden eksiliyoruz. Çünkü bazı boşlukların yeri maddeyle dolmuyor.

Ve sonra yoruluyoruz. Ama durmuyoruz. Sabah olduğunda aynı telaşı yeniden kuşanıyoruz. Doymak artık bir ihtiyaç değil; ufukta görünen ama bir türlü ulaşılamayan bir ihtimal gibi duruyor hayatın kıyısında.

Belki de bu yüzden, aradığımız şeyin ne olduğunu bile çoğu zaman karıştırıyoruz. Eksik olanın ruhumuz mu, yoksa sahip olduklarımız mı olduğunu ayırt edemiyoruz.

Mutluluğu da çoğu zaman bir duygu olarak değil, bir madde gibi........

© Van Havadis