Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν τον συντάκτη τους, χωρίς να συμπίπτουν κατ' ανάγκη με την άποψη του Tvxs.gr

Ίσως αρκετοί αιφνιδιάζονται όταν ακούν Αριστερούς να βάζουμε στην ίδια πρόταση την Αριστερά και τη θρησκεία. Ίσως, μάλιστα, να σκανδαλίζονται αν τυχόν συμπεριλάβουμε και την εκκλησία στην ανάλυση και στη διαλεκτική μας. Παρότι αυτοί οι «αρκετοί» απλώνονται σε όλο το φάσμα ιδεολογιών και πεποιθήσεων, σε τέτοιες συζητήσεις —και μάλλον εν αγνοία τους— αποκαλύπτουν αξιοσημείωτες ομοιότητες μεταξύ τους.

Πρώτον, επαναλαμβάνουν κατά κόρον μια επιχειρηματολογία που αναπαράγει με διαφορετικές αναφορές την ίδια μανιχαϊστική προσέγγιση: σε έναν κόσμο πρακτικά άπειρων πιθανοτήτων, αλληλεξαρτήσεων κι ερμηνειών, αυτοί βλέπουν παντού άσπρο και μαύρο. Ναι και όχι. Μηδέν και ένα. Όλα και τίποτα.

Ως άνθρωποι που περιφρονούν αγόγγυστα αμέτρητες παραμέτρους για χάρη της βολικής βεβαιότητάς τους, μας κατευθύνουν προς τη δεύτερη κοινή πτυχή τους: κατά κανόνα αυτοαξιολογούνται ως αυθεντίες. Μόνο αυτοί και οι τυχόν πηγές τους έχουν αξιοπιστία· μόνο αυτοί ερμηνεύουν ορθά το υλικό και πνευματικό σύμπαν, μόνο αυτοί γνωρίζουν την αλήθεια.

Κι αυτή η παρατήρηση μάς βοηθά να δούμε και την τρίτη, ίσως και πιο ανησυχητική, ομοιότητα: οι εμβρόντητες αυθεντίες δυσκολεύονται πολύ να τείνουν αγαθή χείρα «προς έτερο». Και πολύ περισσότερο προς τον «άλλο» έτερο, τον άγνωστο, τον ξένο, τον αλλόδοξο. Δυσκολεύονται πολύ να διακρίνουν το καλό μακριά από τον εαυτό τους, την οικογένειά τους και τον όποιο «κύκλο» τους. Ακόμη περισσότερο, δυσκολεύονται πολύ να βρουν αξία στον πλούτο της αλληλοκατανόησης που ανθίζει στην προσέγγιση και στη συνέργεια.

Παρότι, λοιπόν, αρκετοί δυσκολεύονται να δουν τι μας ενώνει, σε έναν διχασμένο και διχαστικό κόσμο είναι χρέος της Αριστεράς και της θρησκείας να διασταυρωθούν στο μετερίζι που περισσότερο από κάθε άλλο συνδέει και συντονίζει τα κοινά προτάγματά τους.

Γιατί στον πυρήνα τους ο πραγματικά πιστός και ο πραγματικά Αριστερός αντλούν από την ίδια πηγή ενέργειας, μοιράζονται το ίδιο ποιητικό αίτιο: την αλληλεγγύη. Την αλληλεγγύη ως έμπρακτη εκδήλωση άδολης έγνοιας προς τον αόριστο κι αφηρημένο «έτερο». Την αλληλεγγύη ως συνειδητοποίηση της κρίσιμης αναγκαιότητας να στέρξουμε αυτόν τον άγνωστο έτερο. Και τη λέω κρίσιμη γιατί οι άνθρωποι δεν μπορούμε να υπάρξουμε εκτός κοινωνίας, η οποία είναι εξ ορισμού συνύπαρξη ετεροτήτων.

Μυριάδες άγνωστοι μεταξύ αγνώστων, που όμως μοιράζονται επί χιλιετίες τόσες πολλές και τόσο οικείες θεμελιακές αγωνίες: την εξασφάλιση της επιβίωσης, τη δόμηση ουσιαστικών σχέσεων, την προκοπή, την αναζήτηση του ευ ζην, τη συναισθηματική κάλυψη, την απάντηση στα μεγάλα ερωτήματα για το μέσα και το γύρω μας, τον φόβο του θανάτου.

Είναι, λοιπόν, χρέος της Αριστεράς και της θρησκείας να διασταυρωθούν. Ένα χρέος ιστορικό, μπροστά στην πιο άγρια συνθήκη που μας επιβάλλει με πυγμή μια ιδιοτελής, αδίστακτη και παρασιτική ελίτ. Κι αυτή η άγρια συνθήκη προωθείται ταυτόχρονα και συντονισμένα, με δεξιό ψάλτη τον φόβο και τη χορωδία των ψεύτικων αδιεξόδων να κρατά το ίσο.

Υπάρχει, όμως, κι ένας αριστερός ψάλτης. Αυτός που ψάλλει τα λεγόμενα «εναλλασσόμενα μέρη», που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Γιατί μας λένε ότι δεν υπάρχει ειλικρινής πιστός και ειλικρινής Αριστερός που να μπορέσει ποτέ να συνηθίσει τα φέρετρα φαντάρων να επιστρέφονται στις οικογένειές........

© TVXS