Το ξέρουμε από την «εποποιία» του Παναθηναικού στον τελικό του Γουέμπλει το 1971, τα δικτατορικά καθεστώτα χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο για να αποκτήσουν νομιμοποίηση και να κάνουν τον πληθυσμό να ξεχάσει τη στέρηση των ελευθεριών του. Όταν πρόκειται για εθνικές ομάδες και όχι έναν σύλλογο, η πολιτική εκμετάλλευση παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αργεντινής το 1978, οι αγωνιστές που βασανίζονταν άκουγαν από τα κελιά τους στο Μπουένος Αιρες τις ιαχές των φιλάθλων που πανηγύριζαν για την κατάκτηση του Παγκόσμιου κυπέλλου από την εθνική ομάδα. Ήταν η χούντα που είχε κερδίσει τον αγώνα.

Το στρατιωτικό καθεστώς είχε εξαφανίσει 30 χιλιάδες αντιπάλους. Μετά τα βασανιστήρια, τους έπαιρναν με ελικόπτερα και τους πέταγαν στον ποταμό Ρίο ντε Λα Πλάτα. Ορισμένοι από τους βασανιστές υιοθετούσαν τα ορφανά, που έμαθαν την αλήθεια δεκάδες χρόνια αργότερα.

Με την εξαίρεση των παικτών της Ολλανδίας που είχαν διαμαρτυρηθεί για τη διεξαγωγή του Μουντιάλ κάτω από αυτές τις συνθήκες, η διεθνής ποδοσφαιρική κοινότητα και η ηγεσία του Παγκόσμιου Ποδοσφαίρου έβαζαν ως προτεραιότητα το χρήμα και την εξουσία που δίνει το πιο δημοφιλές άθλημα του πλανήτη. Οπως ακριβώς κάνει το ίδιο τώρα με το Κατάρ, όπου χιλιάδες εργάτες έχασαν τη ζωή τους στις εργασίες για την κατασκευή των σταδίων, από ένα καθεστώς που καταπιέζει βάναυσα την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και τις γυναίκες.

Διαβάστε επίσης: Παγκόσμιο Κύπελλο 1978: Το Μουντιάλ - ντροπή της αργεντίνικης χούντας

Η άλλη ιστορική σύμπτωση είναι η εθνική ομάδα του Ιράν. Στο κακόφημο Μουντιάλ της Αργεντινής έκανε την πρώτη εμφάνιση της σε παγκόσμιο κύπελλο, την ίδια ώρα που η χώρα συγκλονιζόταν από διαδηλώσεις εναντίον της δικτατορίας του Σάχη, που έπεσε την επόμενη χρονιά.. Το Ιράν δεν κέρδισε τότε ούτε μια φορά. Ο Πιρβάζ Γκελιτσχανί, ο καλύτερος παίκτης της ομάδας που είχε φυλακιστεί για την αριστερή πολιτική του δράση και είχε αναγκαστεί να ανακαλέσει σε μια τηλεοπτική εκπομπή, είχε ανακοινώσει ότι δεν θα έπαιζε με την ομάδα σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την καταστολή.

Τα διλήμματα που αντιμετώπισαν οι παίκτες της σημερινής εθνικής ομάδας του Ιράν ήταν πολύ ισχυρότερα. Η χώρα συγκλονίζεται από διαδηλώσεις, μετά τη δολοφονία μιας νεαρής από την αστυνομία ηθών.

Διαβάστε επίσης: Περισσότεροι από 300 νεκροί από τότε που άρχισαν οι διαδηλώσεις στο Ιράν

Πριν ξεκινήσουν οι αγώνες, ο 43χρονος Αλί Καριμί, ο «Δομάζος του Ιράν », παλιός παίκτης της Μπάγερν Μονάχου και αναμφισβήτητα ο πιο επιτυχημένος Ιρανός παίκτης όλων των εποχών, ανέβασε στον λογαριασμό του στο Instagram φωτογραφίες από τις διαδηλώσεις, κατακρίνοντας την αστυνομική βία και δίνοντας συμβουλές στους οπαδούς του για το πώς να παρακάμψουν τις απαγορεύσεις της κυβέρνησης στο Διαδίκτυο.

Ο Καριμί έχει στο Instagram σχεδόν 13 εκατομμύρια οπαδούς. Η κυβέρνηση αντέδρασε απαγορεύοντας στην τηλεόραση να αναφέρει καν το όνομα του. Το σπίτι του στην Τεχεράνη κατασχέθηκε από τις αρχές. Ενα μεγάλο τσιμεντένιο μπλοκ τοποθετημένο στην είσοδο του σπιτιού, ενώ κατασχέθηκε η περιουσία του και σε άλλα σημεία της χώρας.

Ο Καριμί είναι το μεγάλο είδωλο των σημερινών παικτών της εθνικής ομάδας. Γνωρίζουν επίσης ότι πιθανές επιτυχίες τους θα χρησιμοποιηθούν από το καθεστώς. Από την άλλη πλευρά, όπως όλοι οι αθλητές σε αυτόν τον κόσμο, ήθελαν να παίξουν και να κερδίσουν. Αλλά για τη συμμετοχή τους με τα χρώματα της εθνικής, θεωρήθηκαν προδότες από πολλούς ακτιβιστές.

Είναι τέτοια η πόλωση την ιρανική κοινωνία, ώστε μετά την ήττα από την ομάδα των ΗΠΑ, πολλοί Ιρανοί το γιόρτασαν. Ενας από αυτούς, που χτυπούσε την κόρνα του αυτοκινήτου του γιορτάζοντας την ήττα, o 27χρονος Μεχράν Σαμάκ, πυροβολήθηκε στο κεφάλι από τις δυνάμεις ασφαλείας του ισλαμικού καθεστώτος.

Διαβάστε επίσης: Οι δυνάμεις ασφαλείας του Ιράν δολοφόνησαν 27χρονο που πανηγύριζε τη νίκη των ΗΠΑ ενάντια του Ιράν στο Μουντιάλ

Στον πρώτο αγώνα εναντίον της Αγγλίας, οι Ιρανοί ποδοσφαιριστές αποφάσισαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας να μην τραγουδήσουν τον εθνικό ύμνο. Το αποτέλεσμα ήταν οι παίκτες να βρεθούν στη μέση διασταυρωμένων πυρών. Οι μεν τους κατηγορούσαν για προδότες επειδή συμμετέχουν, οι δε επειδή δεν τίμησαν τον εθνικό ύμνο. «Δεν μπορείτε ούτε να φανταστείτε τι έχουν ζήσει στο παρασκήνιο αυτά τα παιδιά τις τελευταίες ημέρες γιατί ήθελαν να λειτουργήσουν ως ποδοσφαιριστές», δήλωσε ο εκλέκτορας του Ιράν Κάρλος Κεϊρός.

Πριν από τον δεύτερο αγώνα τους με την Ουαλία, οι διεθνείς του Ιράν απειλήθηκαν από τους πανταχού παρόντες ασφαλίτες των «Ιρανών Φρουρών της Επανάστασης» ότι αν το επαναλάβουν ή πάρουν πολιτική θέση θα τιμωρηθούν αυστηρά όχι μόνο οι ίδιοι αλλά οι οικογένειές τους με «βία και βασανισμούς».

Οι παίκτες δεν μπορούσαν να κάνουν διαφορετικά, όταν μάλιστα δεν είχαν καμία υποστήριξη από τη FIFA, την άπληστη Παγκόσμια Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία. Ο πρόεδρος της Ινφαντίνο είχε υποσχεθεί ήδη από το 2018 ότι θα παρέμβαινε στις ιρανικές αρχές για να «αντιμετωπιστεί η απαράδεκτη κατάσταση» των γυναικών που δεν επιτρέπεται να εισέλθουν στα γήπεδα. Το 2019 μια γυναίκα αυτοπυρπολήθηκε έξω από ένα δικαστήριο, που την είχε καταδικάσει σε ποινή φυλάκισης επειδή είχε παρακολουθήσει έναν αγώνα.

Διαβάστε επίσης: Γιατί το καθεστώς του Ιράν είναι ήδη ένας μεγάλος χαμένος στο Παγκόσμιο Κύπελλο

Οι προειδοποιήσεις δεν είχαν καμία συνέχεια, η Εθνική Ομάδα του Ιράν προσήλθε κανονικά στο φετινό Μουντιάλ με τους Αγιατολάχ να ελπίζουν ότι οι πιθανές νίκες της ομάδας και ο εθνικός ενθουσιασμός, θα έστρεφαν την προσοχή των πολιτών από την καταπίεση στο ποδόσφαιρο.

Τελικώς η ομάδα αποκλείστηκε από τον επόμενο γύρο της διοργάνωσης. Αλλά με την επιστροφή τους, κανείς δεν ξέρει πώς θα αντιμετωπίσει το καθεστώς τους παίκτες, επειδή τόλμησαν να διαμαρτυρηθούν σιωπηλά στον εθνικό ύμνο αλλά και να μην κερδίσουν. Ο κυβερνήτης της Τεχεράνης, Μοχσέν Μανσούρι προειδοποίησε ότι οι αρχές «θα αναλάβουν δράση εναντίον των διασημοτήτων που αναζωπυρώνουν τις φλόγες των ταραχών».

Και το βέβαιο είναι ότι καμία πλευρά δεν θα τους αντιμετωπίσει σαν ήρωες ή τέλος πάντων αθλητές που προσπάθησαν να νικήσουν.

QOSHE - Ηττημένοι και προδότες: ποιος θα ήθελε να είναι στη θέση των παικτών του Ιραν; - Στέλιος Κούλογλου
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Ηττημένοι και προδότες: ποιος θα ήθελε να είναι στη θέση των παικτών του Ιραν;

4 0 0
02.12.2022

Το ξέρουμε από την «εποποιία» του Παναθηναικού στον τελικό του Γουέμπλει το 1971, τα δικτατορικά καθεστώτα χρησιμοποιούν το ποδόσφαιρο για να αποκτήσουν νομιμοποίηση και να κάνουν τον πληθυσμό να ξεχάσει τη στέρηση των ελευθεριών του. Όταν πρόκειται για εθνικές ομάδες και όχι έναν σύλλογο, η πολιτική εκμετάλλευση παίρνει τεράστιες διαστάσεις. Στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Αργεντινής το 1978, οι αγωνιστές που βασανίζονταν άκουγαν από τα κελιά τους στο Μπουένος Αιρες τις ιαχές των φιλάθλων που πανηγύριζαν για την κατάκτηση του Παγκόσμιου κυπέλλου από την εθνική ομάδα. Ήταν η χούντα που είχε κερδίσει τον αγώνα.

Το στρατιωτικό καθεστώς είχε εξαφανίσει 30 χιλιάδες αντιπάλους. Μετά τα βασανιστήρια, τους έπαιρναν με ελικόπτερα και τους πέταγαν στον ποταμό Ρίο ντε Λα Πλάτα. Ορισμένοι από τους βασανιστές υιοθετούσαν τα ορφανά, που έμαθαν την αλήθεια δεκάδες χρόνια αργότερα.

Με την εξαίρεση των παικτών της Ολλανδίας που είχαν διαμαρτυρηθεί για τη διεξαγωγή του Μουντιάλ κάτω από αυτές τις συνθήκες, η διεθνής ποδοσφαιρική κοινότητα και η ηγεσία του Παγκόσμιου Ποδοσφαίρου έβαζαν ως προτεραιότητα το χρήμα και την εξουσία που δίνει το πιο δημοφιλές άθλημα του πλανήτη. Οπως ακριβώς κάνει το ίδιο τώρα με το Κατάρ, όπου χιλιάδες εργάτες έχασαν τη ζωή τους στις εργασίες για την κατασκευή των σταδίων, από ένα καθεστώς που καταπιέζει βάναυσα την ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα και τις γυναίκες.

Διαβάστε επίσης: Παγκόσμιο Κύπελλο 1978: Το Μουντιάλ - ντροπή της αργεντίνικης χούντας

Η άλλη ιστορική σύμπτωση είναι η........

© TVXS


Get it on Google Play