Η Σοφία Σαραντή είναι επιζήσασα ενδοοικογενειακής βίας. Mέσω της «Εφ.Συν.» απευθύνει ανοιχτή επιστολή προς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, περιγράφοντας μέσα σε λίγες γραμμές όλο το συνεχές της έμφυλης βίας: τη μη απόκριση των αστυνομικών αρχών και την απογοητευτική ολιγωρία, τα εγκληματικά κενά του συστήματος προστασίας των θυμάτων, την οικονομική βία και τη δευτερογενή κακοποίηση που συντελείται στην αίθουσα ενός δικαστηρίου. Εν ολίγοις, μέσα από το βίωμά της δείχνει τη βαθιά ταξικότητα ενός διαταξικού φαινομένου.

Προς την Αξιότιμη Κα ΠτΔ,

Ως γυναίκα, μητέρα, σύντροφο και νομικό

Στις 18/3 Παρασκευή βράδυ γύρισα από επαρχία. Εκείνος ήταν σπίτι, μου επιτέθηκε αρχικά λεκτικά με διάφορους προσχηματικούς λόγους –πάντα βρίσκουν κάτι–, με άρπαξε από τα μαλλιά, άρχισε να χτυπάει το κεφάλι μου με μανία στον τοίχο. Χτυπούσε όπου έβρισκε με τα χέρια στο πάνω μέρος του κεφαλιού μου.

Γλίστρησα, έπεσα κάτω, συνέχισε να με χτυπάει. Ξεφεύγω, τρέχω προς την εξώπορτα, με προλαβαίνει, βίαια με σπρώχνει πάνω της.

Ανοίγω την πόρτα, συνεχίζει να με βρίζει «πουτάνα» –γιατί πάντα είμαστε πουτάνες–, «θα σου κόψω τα πόδια…».

Σε άθλια κατάσταση, ζαλισμένη, με πόνους, φεύγω προς τη σωτηρία. Πάω στο αστυνομικό τμήμα να καταθέσω έγκληση. Δεν γνωρίζω ότι δεν χρειάζεται. Είναι αυτεπάγγελτο αδίκημα και αυτόφωρο. Παρ’ όλα αυτά καταθέτω μήνυση. Μου δίνουν οι αστυνομικοί ένα χαρτί – πρέπει να υπογράψω ότι το έλαβα. Είναι διευθύνσεις και τηλέφωνα για το πού να απευθυνθώ για βοήθεια.

Μια άλλη πονεμένη ιστορία - Ποια βοήθεια!

Αναρωτιέμαι: «Δεν θα τον συλλάβετε, δεν θα τον καλέσετε;». Απάντηση: «Είναι βράδυ, δεν μπαίνουμε σε οικία βράδυ»!

Δηλαδή αν ήμουν σπίτι, δεν θα έμπαιναν να με σώσουν; «Μη γυρίσετε σπίτι, μπορεί να σας ξαναεπιτεθεί». Φόβος. Μένω στο αυτοκίνητο όλη τη νύχτα στο γκαράζ. Ξημερώνει ο Θεός τη μέρα. Θέλω να πάω τουαλέτα. Εντάξει, πλέον θεωρώ πως δεν κινδυνεύω. Ανεβαίνω πάνω (Σάββατο 19/3), ξαναρχίζει να με βρίζει, να με απειλεί και να με ξυλοφορτώνει. Παίρνω τηλέφωνο το 100, έρχονται με moto και περιπολικό. Δεν μπαίνουν μέσα, περιμένουν στην πόρτα! Τους λέω «μα έκανα μήνυση χθες»!

Τελικά τους ακολουθεί στο τμήμα. Επιμένουν να πάω κι εγώ. Ζητούν το τηλέφωνό μου, με καλούν 2-3 φορές. Πρέπει να πάω από το τμήμα – μήπως θελήσει ο θύτης να μου κάνει μήνυση! Πηγαίνω, περιμένω μέσα στο αυτοκίνητο έξω από το τμήμα. Οχι – τελικά μπορώ να φύγω.

Αποβραδίς μου έχουν πει να πάω για εξέταση σε ιατροδικαστή. Τηλεφωνώ, όχι, δεν είναι η υπηρεσία ανοιχτή – είναι Σάββατο! Πάω στο Κέντρο Υγείας. Μου βγάζουν ακτινογραφίες, διαπιστώνουν παρεκτόπιση σπονδύλου στον αυχένα, υποψία για πιθανό κάταγμα κροταφοινιακά στο κεφάλι, κεφαλοαιμάτωμα. Πρέπει να μεταβώ στο ΚΑΤ, μου λένε, εφημερεύει. Πηγαίνω. «Οχι, μόνο για ορθοπεδικά. Φύγετε, πηγαίνετε στο Γεννηματά». Φτάνω, πέφτουν πάνω μου τρεις γιατροί. Ευτυχώς δεν έχω αιμορραγία, το κάταγμα πρέπει να ελεγχθεί. Πρέπει να κάνω αξονική, εφημερεύει. «Θα τελειώσετε αργά τη νύχτα, μπορεί και αύριο τα ξημερώματα. Υπογράψτε να πάτε σπίτι. Θα σας γράψουμε να κάνετε αξονικές εκτός».

Πάλι μου δίνουν από το Κέντρο Υγείας το χαρτί με τα ονόματα και τα τηλέφωνα για να ζητήσω βοήθεια. Ποια δομή; «Υπάρχει λίστα αναμονής και όταν πάτε θα μείνετε μόνο για τρεις μήνες»! Η αξονική δείχνει προσθιολίσθηση του Α3 επί του Α4 σπονδύλου στον αυχένα. Εγκεφαλικά ελέγχεται μετρίου βαθμού διεύρυνση του περιφερικού υπαραχνοειδούς κυρίως μετωπιαία και κροταφικά.

Αρχίζει ένας Γολγοθάς για την υγεία μου. Αλλος ένας στα δικαστήρια. Το Σάββατο (19/3): Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο. Τον θύτη δεν τον κρατάνε, ούτε τον παραπέμπουν για τη Δευτέρα. Ορίστηκε δικάσιμος σε 15 μέρες, εξαντλώντας όλα τα περιθώρια υπέρ του για τις 31/3 με τον όρο απομάκρυνσής του από την οικογενειακή κατοικία και μη προσέγγισής μου.

Καταφτάνει σπίτι να πάρει πράγματα. Ευτυχώς έλειπα, ευρισκόμενη στο Κέντρο Υγείας. Στις 31/3 ζητούν αναβολή για 4/5. Στις 4/5, ξανά αναβολή για Δεκέμβριο. Η Δικαιοσύνη προχωρά γρήγορα για τις κακοποιημένες γυναίκες…

Ασφαλιστικά μέτρα για μετοίκησή του από οικογενειακή εστία και διατροφή. Ρωτάτε γιατί δεν φεύγουμε – μα πού να πάμε και με τι χρήματα; Που δεν έχουμε, που μας καθηλώνουν! Ασφαλιστικά για να εκδικαστούν στις 19/4. Στις 18/4 πηγαίνει και καταθέτει αντίθετη αίτηση! Αυτά τα παραθυράκια που δίνει ο νόμος! Αναβολή για συνεκδίκαση στις 28/4. Πάλι αναβολή! Τακτική δικάσιμος για 14/6. Πάλι αναβολή για 16/9. Προσωρινή διαταγή – απόφαση μετοίκησης του θύτη και διατροφή το 1/5 από ό,τι ζητούσα. Ο θύτης –εύρωστος οικονομικά– πάνω από 200.000 ευρώ το 2021.

Χάνω τις ρυθμίσεις στην Εφορία, στις τράπεζες, στον δήμο, με το ζόρι πληρώνω για ρεύμα, τηλέφωνο, κοινόχρηστα. Η οικονομική βία είναι η δεύτερη φάση μετά το ξυλοφόρτωμα. Νέα ασφαλιστικά αυτή τη φορά, γιατί δεν μου αποδίδει το 1/2 από ενοίκια, από οικία που μας ανήκει κατά το ήμισυ – οπότε τα ενοίκια είναι κι αυτά κατά το ήμισυ. Τι ζητάω από την προσωρινή διαταγή; Το αυτονόητο: το ήμισυ από κοινό περιουσιακό στοιχείο! Απορρίπτει και στέλνει σε τακτική δικάσιμο 31/10. Δεν έχουμε να κάνουμε με κοινό διαζύγιο, είναι ενδοοικογενειακή/έμφυλη βία! Μου στερείτε την περιουσία μου, τη ζωή μου!

Και να η απόφαση. Ο Κύριος Δικαστής αναγνωρίζει στο πρόσωπό μου ότι η διακοπή της έγγαμης συμβίωσης προήλθε από τη συμπεριφορά και τη σύναψη εξωσυζυγικού δεσμού του θύτη. Αντιθέτως, δεν πιθανολογείται ότι το θύμα ευθύνεται καθ’ οποιονδήποτε τρόπο στη διάσπαση της έγγαμης συμβίωσης. Εκδικάζει υπέρ μου διατροφή «στο 50% του ζητηθέντος ποσού». Αναδεικνύει ότι δεν έχω κάπου να μείνω διότι «...είμαι συγκύρια σε μεζονέτα στην οποία δεν μπορώ να κατοικήσω διότι είναι μισθωμένη από κοινού. Εχω πλήρες δικαίωμα σε διαμέρισμα το οποίο αφενός μεν είναι υπόγειο και μικρό και δεν ενδείκνυται να χρησιμοποιηθεί από εμένα». «...Αλλά παραχωρεί προσωρινά τη χρήση της οικογενειακής στέγης των διαδίκων μαζί με την οικοσκευή και την επίπλωση στον θύτη». Το δικαιολογεί λέγοντας ότι η οικογενειακή μας στέγη επί πολλά χρόνια είναι μεγάλη για μένα και δεν μπορώ να τη συντηρήσω.

Αλήθεια, τώρα, ποια γυναίκα θα βρεθεί στον δρόμο; Είχα τη δύναμη να καταγγείλω και να φύγω. Και τώρα τι;

Η γυναίκα, η μάνα, η σύντροφος
Σοφία Σαραντή

QOSHE - Γιατί δεν φεύγουν οι γυναίκες από μια κακοποιητική σχέση - Σοφία Σαράντη
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close
Aa Aa Aa
- A +

Γιατί δεν φεύγουν οι γυναίκες από μια κακοποιητική σχέση

6 0 4
26.11.2022

Η Σοφία Σαραντή είναι επιζήσασα ενδοοικογενειακής βίας. Mέσω της «Εφ.Συν.» απευθύνει ανοιχτή επιστολή προς την Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κατερίνα Σακελλαροπούλου, περιγράφοντας μέσα σε λίγες γραμμές όλο το συνεχές της έμφυλης βίας: τη μη απόκριση των αστυνομικών αρχών και την απογοητευτική ολιγωρία, τα εγκληματικά κενά του συστήματος προστασίας των θυμάτων, την οικονομική βία και τη δευτερογενή κακοποίηση που συντελείται στην αίθουσα ενός δικαστηρίου. Εν ολίγοις, μέσα από το βίωμά της δείχνει τη βαθιά ταξικότητα ενός διαταξικού φαινομένου.

Προς την Αξιότιμη Κα ΠτΔ,

Ως γυναίκα, μητέρα, σύντροφο και νομικό

Στις 18/3 Παρασκευή βράδυ γύρισα από επαρχία. Εκείνος ήταν σπίτι, μου επιτέθηκε αρχικά λεκτικά με διάφορους προσχηματικούς λόγους –πάντα βρίσκουν κάτι–, με άρπαξε από τα μαλλιά, άρχισε να χτυπάει το κεφάλι μου με μανία στον τοίχο. Χτυπούσε όπου έβρισκε με τα χέρια στο πάνω μέρος του κεφαλιού μου.

Γλίστρησα, έπεσα κάτω, συνέχισε να με χτυπάει. Ξεφεύγω, τρέχω προς την εξώπορτα, με προλαβαίνει, βίαια με σπρώχνει πάνω της.

Ανοίγω την πόρτα, συνεχίζει να με βρίζει «πουτάνα» –γιατί πάντα είμαστε πουτάνες–, «θα σου κόψω τα πόδια…».

Σε άθλια κατάσταση, ζαλισμένη, με πόνους, φεύγω προς τη σωτηρία. Πάω στο αστυνομικό τμήμα να καταθέσω έγκληση. Δεν γνωρίζω ότι δεν χρειάζεται. Είναι αυτεπάγγελτο αδίκημα και αυτόφωρο. Παρ’ όλα αυτά καταθέτω μήνυση. Μου δίνουν οι αστυνομικοί ένα χαρτί – πρέπει να υπογράψω ότι το έλαβα. Είναι διευθύνσεις και τηλέφωνα για το πού να απευθυνθώ για βοήθεια.

Μια........

© TVXS


Get it on Google Play