Hayat, herkes için doğumla başlayan; uzun, sağlıklı ve anlamlı olması umulan, fakat kaçınılmaz biçimde ölümle sonlanan bir yolculuktur. Bu yolculuğu bir merdivene benzetirsek; ilk basamağı doğumdur, son basamağı ise ölüm.

İnsan, bu merdiveni kimi zaman koşarak, kimi zaman sendeleyerek, kimi zaman da durup arkasına bakarak çıkar. Her basamakta bir iz bırakır; sevinç, kırgınlık, umut, hayal kırıklığı, sessiz sevinçler ve adı konmamış acılar…
Meğer ne çok yanarmış canı insanın…
Baktığı yerde göremeyince görmek istediğini,
Beklediği yerde bulamayınca beklediğini…
Bazı acılar sessizdir; ölüm gibi.
Ne bağırır, ne çağırır… İçte büyür, içte çöker.
İnsan sağken ister istemez düşünür:
“Ben öldüğümde kimler arkamdan gelecek?
Kimler cenazeme katılacak, kimler mezarıma bir kürek toprak atacak?”
Bu sorular, gecenin en sessiz vaktinde insanın........

© Turktime