İsrail'in Yeni Terörist Başı Kim Olacak?

Sandıktan Çıkan Kasaplar ve Değişmeyen Siyonist Vahşet Döngüsü

Dünya kamuoyu ne zaman İsrail’de bir erken seçim, koalisyon krizi ya da liderlik değişimi görse, ana akım medya organlarında hemen bir "ılımlılaşma" veya "değişim" masalı vizyona sokulur. Oysa Orta Doğu’nun kalbine saplanmış bir hançer gibi duran siyonist rejim için seçimler, demokratik bir yönetim belirleme aracı değildir. Aksine bu seçimler, Filistin halkına yönelik etnik temizlik, soygun ve soykırım politikalarını kaldığı yerden kimin daha vahşice yürüteceğini tescilleme yarışıdır. İsimlerin değişmesi, rejimin mayasındaki vahşeti asla değiştirmez. Kurucu lider David Ben-Gurion’dan Beyrut Kasabı Ariel Şaron’a, dünün "barış elçisi" maskeli katillerinden bugünün Benjamin Netanyahu’suna kadar uzanan silsile, siyonizm hastalığının sandığa yansıyan kirli aynasından ibarettir.

Netanyahu’nun Kanlı Mirası: Yolsuzluk ve İnsan Kasaplığı

Benjamin Netanyahu, İsrail tarihinin en uzun süre koltukta kalan başbakanı unvanını taşırken, arkasında modern yüzyılın en büyük yıkım harabelerini bıraktı. 2008’deki Dökme Kurşun ve 2014’teki Koruyucu Hat operasyonlarıyla Gazze’yi adeta bir laboratuvar gibi bombalayan Netanyahu, başlattığı soykırım süreciyle "insan kasaplığı" tanımını yeni bir boyuta taşıdı. Çocukları, kadınları, hastaneleri ve mülteci kamplarını doğrudan hedef alan bu vahşet, Batı Şeria’da Filistinlilerin evlerine çöken yasa dışı yerleşimci çetelerinin, yani organize devlet soygununun agresif şekilde genişletilmesiyle desteklendi.

Netanyahu’nun portresi sadece uluslararası suçlarla da sınırlı değildir. O, aynı zamanda bizzat kendi kurduğu sistemin içinde tescilli bir yolsuzluk sanığıdır. İsrail iç mahkemelerinde devam eden Dosya 1000, Dosya 2000 ve Dosya 4000 davalarında iş insanlarından lüks hediyeler alma, medya patronuyla çıkar iş birliği yapma ve telekomünikasyon devi lehine yasal kıyak sağlama suçlarından yargılanmaktadır. Kendi paçasını iç hukuktan kurtarmak adına ülkeyi radikal faşistlerin eline teslim eden bir figür, bugün uluslararası hukukun da en büyük sanığı durumundadır.

Bir Nesli Yok Etmek: Çocuk Katliamlarının Korkunç Bilançosu

Siyonist vahşetin en somut ve kan dondurucu yüzü, doğrudan bir halkın geleceğini, yani çocukları hedef almasıdır. Birleşmiş Milletler raporları ve uluslararası bağımsız kuruluşların verileri, bu kurumsal kasaplığın ulaştığı dehşet verici boyutları gözler önüne sermektedir. Gazze'de yürütülen sistemli soykırım sürecinde bugüne kadar 21 binden fazla çocuk katledilmiştir. Bu, toplam can kaybının yüzde otuzundan fazlasına tekabül etmektedir.

Bu katliam rastgele bombalamaların ötesindedir. Adli tıp raporları, insansız hava araçları ve keskin nişancı tüfekleri ile çocukların doğrudan hedef alınarak vurulduğunu kanıtlamaktadır. Gazze'de katledilen bebeklerden bini aşkını henüz bir yaşını bile doldurmamış, yüzlercesi ise bu savaşın içinde doğup hiç büyüyemeden öldürülmüştür. Enkaz altında kalan, uzuvlarını kaybeden, anestezi olmadan ameliyat edilmek zorunda kalan on binlerce çocuğun trajedisi, siyonizmin seçim meydanlarında tescillediği "başarı" kriteridir.

Dahiya Doktrini ve Değişmeyen Vahşet Maskeleri

İsrail’in sandık tiyatrosunda Netanyahu'nun karşısına dikilen ve ana akım medyanın bir "kurtarıcı" gibi pazarladığı muhalefet lideri Gadi Eisenkot, aslında bu katliam mekanizmasının entelektüel hücrelerinden biridir. Bugün barış ve istikrar söylemleriyle sahne alan Eisenkot, askeri altyapıların tamamen yok edilmesini ve sivillerin kasıtlı olarak hedef alınmasını öngören korkunç Dahiya Doktrini'nin baş mimarıdır. 2006 Lübnan Savaşı sırasında Beyrut’un güneyindeki Dahiya mahallesini iki bin tonluk bombalarla yerle bir eden bu zihniyet, "Bir köyden........

© Turktime