— “Sen çok akıllı bir çocuksun.”
Bu cümleyi çocukken duymayanımız yoktur.
Duyanlar ikiye ayrılır:
Bir kısmı gerçekten çalışır, öğrenir.
Bir kısmı da bu cümleyi çerçeveletip duvara asar.
Sonra duvara bakıp yaşar.

Yıllar geçer. Hayat gelir, omzumuza hafifçe dokunur:
— “Merhaba, ben sorumluluk.”
Biz:
— “Şu an müsait değilim, ben akıllıyım.”

Yeni insanlar tanırız. Bir sohbet, iki kahve…
Ve yine o cümle:
— “Sen aslında çok akıllı birisin.”

Aslında.

Bak işte orada dur.
“Aslında” kelimesi, Türkçede “potansiyelin vardı ama…” demenin kibar hâlidir.
“Sen aslında iyi bir insansın”
“Sen aslında çok yeteneklisin”
“Sen aslında…”
Devamı hep moral bozar.

Ve iç ses sahneye çıkar:
— “Madem akıllıyım, bu akıl nerede?”

Hayat akıyor ama vites boşa alınmış.
Kazandıklarımız cebe değil, ‘ders oldu’ klasörüne gidiyor.
Konforlu........

© Turktime