Sınıfta ben ve Kafka... Nietzsche yok.
Telefonum titredi.
Hamlet:
—“Geliyorum yoldayım.
Nietzsche bugün kaderi işleyeceğim demişti. Yine bağırarak gelir diye pelerinimi moral amaçlı giydim.”
Ben yazdım:
— “Hamlet, ben bu adamdan bıktım. Her ders geliyor, bağırıyor, çağırıyor. Güç istenci diye diye benim sinir istencimi tüketti. Yahu beni kurtar!”
Hamlet hemen yazdı:
— “Ben seni kurtarırım da, Friedrich peşimize düşerse ne yapacağız?”
Ben yazdım,
— “Ben kaderle falan uğraşamam. Ben huzur istiyorum. Bir de seninle kahve...”
Hamlet’ten kalp yerine kafatası emojisi geldi.

— “Bak,” dedi, “Nietzsche bağırıyor ama kimse mutlu değil. Ben susuyorum ama herkes beni dinliyor. Aradaki fark bu. Bence o ‘amor fati’ falan değil. Bildiğin ‘amor sinir krizi’.”
Ben:
— “Yemin ederim her ders bir kişiyi ‘üstinsan’ yapmadan çıkmıyor. Geçen hafta bana bakıp ‘zayıfsın’ dedi. Ben zayıf değilim, duygusalım.”
Hamlet:
— “Ben olsam sana bağırmazdım. Ben sana bağıracak olsam… Fısıldardım.”
Ben:
— “Bak, Nietzsche burada olsaydı şimdi ‘irade yok’ diye çığlık atardı.”
Tam o anda…
Ekranda bir şey belirdi.
GÖRÜLDÜ:
Seynche
Nietzsche
Hamlet

Mesajlar sustu.
Hamlet yazıyor…
Siliyor…
Tekrar yazıyor…
Yine siliyor…

Ben yazdım:
— “Hamlet…”
— “Evet?”
— “Biz kaderle dalga mı geçtik?”
Hamlet:
— “Sanırım kader şu an ekran görüntüsü aldı.”
Ben telefonu kapattım.

Hamlet usulca girdi içeri. Yanıma oturdu.
Hamlet’e döndüm.
— “Hamlet…” dedim fısıltıyla, sen hocanın olduğu grupta hocayı gömdün?”

Hamlet’in sesi titredi:
— “Ben bu grubun ‘Öğrenci–Dertleşme’ grubu olduğunu sanıyordum.”
— “Hamlet! Bu grubun adı Varoluş ve İrade!”
Hamlet yutkundu:
— “Ben o iradeyi reddettim sanmıştım. Hem ben seni kurtarmaya çalışıyordum.”
Bana eğildi, masumca baktı:
— Bak, sen beni kurtar dedin ya… Bence kader şu an bizi aynı sıraya oturttu.

Kapı o anda açıldı.
Nietzsche içeri girdi.
Sessiz. Tehlikeli derecede sakin.

— “Günaydın çocuklar.”
Hamlet’le göz göze gelmemeye çalışıyoruz.
Ben defterime kaderle ilgili hiçbir şey bilmediğimi yazıyorum.

Nietzsche tahtaya büyük harflerle yazdı:
BUGÜNÜN DERSİ: KADER
Nietzsche sınıfa baktı:
— “Güzel,” dedi. Bugün herkes kaderinin içinden geçecek.”

Hamlet’in yüzü bembeyaz... Bana fısıldadı:
— “Biz hocanın kaderini deşmiş olabilir miyiz?”
Ben dişlerimin arasından:
— “Sessiz ol. Kader şu an bizi izliyor.”

Nietzsche telefonu masaya koydu. Ekran bize dönüktü.
— “Ders başlamadan önce, bir mesaj okudum.”
Biz nefesimizi tuttuk.
Hamlet’in eli havaya kalktı, ama titriyordu:
— “Hocam kader değiştirilebilir mi?”
Nietzsche gülümsedi.
O gülümseme hiç hayra alamet değildi.
Sonra bize baktı:
— “Bazı insanlar kaderle yüzleşir. Bazıları da mesajla...”
Hamlet bana doğru eğildi:
— “Merak etme, en kötü kader bile sensiz olandan........

© Turktime