HULUSİ KENTMEN (AMCA) GELMEYECEK |
90’larda çocuk olanlar daha iyi bilir…
Televizyon bugünkü gibi çok seçenekli bir gürültü değildi. Az kanal vardı ama her biri kıymetliydi. Her gün aynı saatlerde ekran karşısına geçilir, “Bugün hangi film var?” diye beklenirdi. O bekleyişin kendisi bile bir mutluluktu.
O filmler yalnızca eğlendirmezdi. İnsana umut verir, iyiyle kötüyü ayırır, içimizdeki iyiliği dürterdi. Oyuncular belliydi zaten: Şaban güldürür, Sezercik ağlatır, Ayşecik kalbi yumuşatırdı.
Ama biri vardı ki…
O ekranda göründüğü an, evin içine bir huzur yayılırdı: Hulusi Kentmen Amca.
Pala bıyıklı, pamuk yanaklı, biraz huysuz gibi duran ama kalbi pamuk şekerden bir adamdı o. Çocuk aklımızla bile bilirdik:
Artık işler düzelecek.
Çünkü o geldiyse, işler hep düzelirdi.
Aşıklar kavuşur, dargınlar barışır, işsiz işe girer, aç doyurulur, evsiz yuva bulurdu.
Ve bunu yaparken asla kahramanlık taslamazdı. İyiliği bağırmaz, göstermezdi.
İyilik, onun filmlerinde doğal bir hâldi; su içmek, nefes almak gibiydi.
Birçok çocuk için Hulusi Kentmen yalnızca bir oyuncu değildi.
O, geleceğe dair bir teminattı.
Hayat zorlaştığında “Nasıl olsa biri çıkar” diyebilme ihtimaliydi.
Bir gün mutlaka bir büyüğün omzunu koyacağına inanmanın ete kemiğe bürünmüş hâliydi.
Ama zaman geçti.
Hayat filmlerdeki gibi........