Bir şiirle yüreğe dokunabilmek |
İnsanın yüreğini ısıtan şeyler olur bazı zamanlarda. Mesela kış soğuğunda bulutların ardından süzülen bir güneş. Yorulduğumuz ya da dilimiz kuruduğunda uzatılan bir bardak çay. Fırından çıkan sıcacık susamlı bir simit. Yumuş gözleriyle dünyaya gülümseyen bir bebek. Ya da aşka yazılmış bir şiir.
“Sen Şiire Sığmazsın” isimli şiir kitabımda, “Dünya” isimli bir şiirim var. Kitabıma ulaşarak bu şiiri okuyan, etkilenen, şiirle ilgili resim çizen ve şiirden anladığı duyguları ödevine aktaran 10. sınıf öğrencisini anlatmak istiyorum. Bir insanın kalbine dokunabilmenin rahatlığı var içimde. Bu his, verilen bir emeğin karşılığının alınması tadında. Bu his, üşüyen bir çocuğa palto vererek ısıtma tadında.
En az 15 yıl öncesi yazılmış şiirime resim yapan, şiiri yorumlayan gencecik bir öğrenci kalbi. Öyle güzel yorumlamış ki, ben yazdığım bu şiiri bu kadar güzel açıklayamazdım.
“Bu şiirde anlatılmak istenen mesaj, dünyanın geçici olduğu ve hiçbir şeyin insana kalıcı olmadığıdır. Şair, dünya hayatının aldatıcılığına dikkat çekerek insanların mal, mülk, makam ve şöhrete fazla bağlanmaması gerektiğini anlatır. Her insanın sonunda ölümle karşılaşacağını hatırlatan şiir, okuyucuyu düşünmeye ve kendini sorgulamaya yönlendirir.
Şiirde, geçmişte yaşamış ve dünyada........