Bir evin içinde herkes Türkçe konuştuğu hâlde, insanlar birbirini neden anlayamaz? Anne başka bir dilden, baba başka bir dilden, evlat ise bambaşka bir dilden konuşuyor gibidir. Kelimeler aynıdır fakat gönüllere ulaşan manalar farklıdır.

Anne veya baba daha sözünü tamamlamadan evlat “Of!” diyerek tepki gösteriyor. Evlat bir düşüncesini anlatmaya başlayınca bu defa anne ve baba “Sen bilmezsin, sen anlamazsın, sen yapamazsın” diyerek sözünü kesiyor. Böylece kimse kimseyi dinlemiyor; herkes yalnız kendisinin anlaşılmasını bekliyor.

Tahammül azalmış, sabır taşmış; sözler sel olup gönülleri önüne katmış götürüyor. İnsanlar konuşmayı unutmakla kalmamış, konuşurken kullanmaları gereken lisanı da kaybetmişler. Aynı evin içinde, birbirinin dilini bilmeyen kabileler gibi yaşamaya başlamışlar.

Hâlbuki bazı ailelerde hâlâ saygı ve muhabbet devam ediyor. Çünkü onlar yalnız aynı kelimeleri değil, aynı gönül lisanını kullanıyorlar. Birbirlerinin sözünü kesmeden dinliyor, anlamadan hüküm vermiyor ve her anlaşmazlıkta karşı tarafı suçlamak yerine önce kendilerine bakıyorlar.

Askerlik yıllarında bir arkadaş, çavuşuna hitaben şöyle demişti:

“Biz hata........

© Türkiye