“Nasıl döneceğimi kimseye sormadan maden ocağında sağa sola dönmeye başladım”

Maden ocağında yaşadıklarımı anlatmaya devam ediyorum. Heyecanımdan ve biraz da bana söylemediği için serzeniş ile: “hasta olduğunuzu söyleseydiniz, ben de geçmiş olsun derdim, üzüldüm, yine de geçmiş olsun” deyince baş mühendis ve oradaki herkes birden gülmeye başladı. Şaşkın bir hâlde onlara baktım ve biraz da sitemle “niye gülüyorsunuz? dedim.

Onlar da “Her gün vardiyası bitip de yer altından sağ çıkanlara geçmiş olsun deriz ki, bu bir âdettir” dediklerinde utanmıştım. Sonra onlarla beraber gülmeye başladım.

Ama şunu iyi anladım ki her gün yer altı maden ocağına değil âdeta canlı olarak mezara giriyormuşuz. Böylece ilk korkum ile yüzleşmiştim...

Ertesi gün ilk defa yanımda baş mühendis olmadan........

© Türkiye