Yıllardır farklı insanlarla konuşuyorum. Genç, yaşlı, memur, esnaf, İstanbullu, taşralı... Bu insanların anlattığı hikâyelerde ortak bir kahraman var: Hep haklı çıkan kişi.

Ve nasıl oluyorsa, ben hep o kahramanla konuşuyorum.

Senaryo hiç değişmiyor: Karşımdaki kişi olayları herkesten önce görüyor. Çevresindekileri uyarıyor. Kimse onu dinlemiyor, hatta üstüne bir de gülüyorlar. Ve hikâyenin sonunda o muhteşem final cümlesi geliyor: "Ben demiştim!"

Benim konuştuğum kişiler final sahnesinde hiç mahcup olmuyor. Gururla "Sonunda dediğime geldiler" diyor. Karşı tarafınsa başı hep öne eğik.

Yani benim hayatıma giren herkes nasıl oluyorsa hep kazanan taraf. Hep onların dediğine birileri geliyor ama onlar başkalarının dediğine asla gitmiyor.

İyi de ben niçin yıllardır, bu tür hikâyelerde haksız ve mahcup olan tarafa denk gelmiyorum? Bir kişi de çıkıp niye, "Yahu ben yanılmışım, onlar haklıymış, mahcup oldum" demiyor?

Bu hikâyelerdeki haksız insanlar, mahcup olup özür dileyenler neredeler?

Aslında olan şey şu galiba: İnsan kendi hikâyesini anlatırken aynı........

© Türkiye