"Sağ ol yiğidim! Varol güzel insan!” |
"Can kurtarma devridir, önce can, sonra canan,/Demişler kaptan olur, gemisini kurtaran."
Allah adın her kim ol evvel âna,
Her işi âsân eder Allah âna,
Allah adı olsa her işin önü,
Herkes ebter olmaya ânın sonu.
Ulucâmi tarafından yankılanarak gelen, amcası Süleyman Çelebi’nin beyitleri olduğunu her hâlinden tanıyan Doğan Bey, bu 'sihirli' kelimeleri duyar duymaz, atından yere atladı. Onu gören diğer akıncılar da aynı hareketi tekrarladılar. Atlarda esirlerden ve yüklerden başka bir şey kalmadı.
Üryan, uçuyordu. Ayakları yere basmıyordu. Rüya âlemindeymiş gibiydi. Şehrin intizamı, binaların ve sokakların temizliği, insanların bakımlılığı ve burnuna gelen nefis, miski amber kokularından mest olmuş, kendinden geçmişti. Bir de her biri domuz ve şarap kokan hemşehrilerini düşündü. Aradaki fark bile aklı olan için yetiyor, artıyordu. Başka sebebe, değişik beklentilere ne hacet vardı. Bir daha hâline şükretti. “İyi ki........