Erkara’nın altın verdiği kadın, yalnız Gülşah’ın duyabileceği şekilde yanındakine bir şeyler fısıldadı: "Derler ki, Doğan Bey esir edilmiş!.."

Dışarıdan gelen belli, belirsiz seslere kulak kabarttı, birbirlerine baktılar.

- Herhâlde misafirler. Odaya al. Ben de gelirim.

Diyen Matlube Hanım, Süleyman Çelebi’nin bulunduğu yere girdi. Gülşah da çoğu arkadaşlarının anası olan bey, paşa hanımlarını nezaketle karşıladı. Kalın yün şallarını alıp misafir odasına buyur etti. Hoş beşten sonra kahveler içildi. Oradan, buradan konuşuldu. Çok üzüldüklerini bildikleri için Doğan Bey’in son durumunu sormaya kimse cesaret edemiyordu. Söz döndü, dolaştı Bursa’da olup bitenlere ve Süleyman Çelebi’nin sağlık ve sıhhatine geldi.

- Süleyman Çelebi, o hadisenin tesirinden hâlâ kurtulamadı demek…

- Çelebi cünun illetine yakalanmış derler Matlube hanımefendi kardeşim. Vah vah! Size de Cenâb-ı Allah sabırlar versin.

- Âmin! Âmin! Çelebi’m o günkü hadiseyi aklından........

© Türkiye