Bazı mekânlar vardır; insan oralara kendi sesini değil, kalbinin sessizliğini götürür. Mezar başı böyledir. Orada insan ne kimliğini sergiler ne de bir mesaj verme telaşına düşer. Orada insan, sadece hatırlar. Hatırladıkça küçülür; küçüldükçe haddini bilir. Çünkü mezar, yaşayanın konuşma hakkını değil, susma borcunu hatırlatır.

Bizim medeniyetimizde kabir ziyareti bir merasim değil, bir terbiyedir. İslam irfanında mezar, fâniliğin öğretildiği son derstir. İnsan kabristanda dünyayı değil, kendini geride bırakmayı öğrenir. Mezar taşları, gösterişi değil; ölçüyü öğretir. O yüzden bu mekânlarda ses yükselmez, benlik öne çıkmaz, “ben” susar...

Ne var ki son yıllarda siyasetin hoyrat dili, bu sessiz mekânlara da sızmaya başladı. 2020'de çekilmiş ve bugün yeniden gündeme gelen bazı görüntüler, bizi tam da bu noktada durup düşünmeye zorluyor. Mesele görüntünün daha önceden çekilmiş olması değildir. Asıl mesele, o görüntünün taşıdığı zihniyetin bugün de diri olmasıdır!..

Eski CHP milletvekili merhum Kamer Genç’in mezarı başında, anma esnasında rakı içildiğine dair görüntüler bu açıdan sıradan bir polemik konusu değildir. Çünkü burada mesele bir tercih ya da kişisel hayat tarzı tartışması değildir; mekânın ruhuna yönelmiş bir sınır ihlalidir. Kabir başı, açıklama üretilecek, gerekçe inşa edilecek bir alan değildir. Orası ne bir protesto zemini ne de “vasiyet” iddialarıyla meşrulaştırılabilecek bir sahnedir. Kaldı ki, merhuma atfedilen bu iddia, ailesi tarafından açıkça reddedilmiştir. Bu ret bile tek başına, yaşanan kırılmanın derinliğini göstermeye yeterlidir.

Bir kabir başında sergilenen tutum,........

© Türkiye