Geç Modern Dünyada Güç, Kaos ve Kimliklerin Araçsallaştırılması Üzerine |
İktidarın Dönüşen Biçimleri
Klasik siyaset teorilerinde iktidar, genellikle görünür merkezlerle — devlet, hükümet, ordu — ilişkilendirilmiştir. Ancak geç modern dönemde iktidar, tekil bir merkezden ziyade çok katmanlı, dağınık ve çoğu zaman anonim yapılar aracılığıyla işlemektedir.
Bu bağlamda iktidar, yalnızca karar alma yetkisi değil;
• hangi krizlerin görünür olacağı,
• hangi tehditlerin önceliklendirileceği,
• hangi anlatıların “makul” sayılacağı
üzerinde kurulan bir çerçeveleme gücü olarak ortaya çıkar.
Kaosun Yönetimi: İstikrarsızlığın Rasyonelleştirilmesi
Güncel siyasal ve ekonomik sistemlerde kaos, artık bir başarısızlık göstergesi olarak değil, yönetilebilir bir durum olarak ele alınmaktadır. Sürekli kriz hali, istisnai olmaktan çıkmış; normalleşmiştir.
Bu durum üç temel sonuç üretir:
1. Sürekli Aciliyet Algısı:
Toplumlar uzun vadeli düşünmek yerine kısa vadeli tehditlere odaklanır.
2. Yetki Genişlemesi:
Güvenlik ve istikrar gerekçesiyle denetim mekanizmaları artar.
3. Sorumluluğun Dağılması:
Kriz “doğal” ya da “kaçınılmaz” olarak sunulduğunda, siyasal sorumluluk bulanıklaşır.
Bu noktada kaos, sistemin dışsal bir arızası değil; içsel bir işleyiş biçimi haline gelir.
Kimliklerin Politik........