Yaşamım boyunca cebimdeki paraya göre yaşamımı düzenlediğimi söyleyebilirim. Cebimde 10 lira varsa bunun bir miktarını bir kenara koyup kalan kısmı kadar , önce gerekli konulara , kalanla ise, ya sinemaya yahut tiyatroya giderek kendimce eylenirdim. Hiçbir dönemde cebimden fazlasını harcama düşüncesinde olup kimseden borç para istemediğimi hatırlarım. Harcamalarımda gerekli konular diye adlandırdığım kalemler mutlaka elzem ihtiyaçlardan oluşurdu. Hem de bu konuda çok titiz davranırdım. Evlenirken 2000 bin lira borç almıştım, onu da her ay 200 lira ödeyerek , 10 ayda temizlemiş, rahat etmiştim. Eşimle kiradan kurtulmak adına bir ev almak içinde bir bankadan, birkaç senelik vadeli kredi kullanmıştım. Ancak evi de ipotek ettirmiş, aldığım bu parayı da, kısa bir zamanda geri ödeyerek, bankadaki borç hanesini kapatmıştım.

Bütün hayatımda borç almaktan çok korkmuş, hatta bir seferinde, yine bir daire almak için Bankaya müracaatımda, bankadan ihtiyacımın misli bir kredi çıkmış, iki daire alabilecekken , korkup bir daire için kredinin yarısını almıştım. Zamanından evvel borcumu ödeyerek rahat bir nefes almıştım. Tabiidir mal mülk edinmek için bir miktar destek her zaman gerekli olduğuna inanırım, ancak ödeyemeyeceğim bir borç yükünün altına girmeyi de hiç sevmemişimdir. Kanımca sizlerde aynı düşünceyi paylaşırsınız diye düşünmekteyim. Hele enflasyon değerleri çok yüksek olduğu bir devirde , hem de faizlerin tavanda dolaştığı ülkemizde, banka kredisi ile herhangi bir emtia almak , yahut yatırım yapmak, akılcıl bir davranış olmasa gerek.

Geçtiğimiz birkaç haftadır Büyük Millet Meclisinde 2026 yılı bütçesi konusunda, fasıllar........

© Turkish Forum